ต้เท้าเขา ทะยานไปมาในท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง มีสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ก่อนจะรวมตัวกลายเป็นรายชื่อหลายร้อยรายชื่อ
มีบางชื่อที่ค่อยๆ หายไป หลงเหลือรายชื่ออยู่สองร้อยกว่าชื่อ ดูสะดุดตาเป็นอย่างมากเมื่ออยู่ในความมืด
ถงหลูมองดู เขาจำได้ว่าชื่อเหล่านี้ล้วนแต่เป็นยอดฝีมือในสำนักกระบี่ซีไห่ ส่วนคนที่เหลือน่าจะเป็นผู้ดูแลของลานเมฆ
หากวันนี้สำนักกระบี่ซีไห่มอบคนเหล่านี้ออกไป ความแข็งแกร่งของสำนักจะเสียหายมากกว่าครึ่ง ที่สำคัญกว่านั้นก็คือภายภาคหน้าสำนักกระบี่ซีไห่จะยืนอยู่บนแผ่นดินเฉาเทียนได้อย่างไร?
“รายชื่อที่หายไปเหล่านั้นหมายความว่าอย่างไร?”
ถงหลูพยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธภายในใจ ก่อนกล่าวถามออกมา
เฉิงโหยวเทียนกล่าว “คนเหล่านั้นเป็นสายที่ปู้เหล่าหลินส่งเข้าไปในราชสำนักและสำนักต่างๆ แล้วก็มีคนของพรรคมาร ซึ่งพวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ จึงไม่ได้อยู่ในขอบเขตการพูดคุยครั้งนี้”
ถงหลูจ้องมองเขาพลางตะโกนเสียงดัง” อาศัยเพียงภาพและเสียงเหล่านี้ก็จะให้พวกข้ายอมเชื่อคำพูดพวกท่านอย่างนั้นหรือ เหลวไหลสิ้นดี!”
เฉิงโหยวเทียนไม่มีทีท่าว่าจะต่อรองกับเขาอีก กล่าวว่า “รีบมอบคนออกมา”
ไม่อย่างนั้น ก็สู้กันซะ
เฉิงโหยวเทียนรับหน้าที่เป็นเจ้าแห่งยอดเขามาเพียงสิบกว่าปี คืนนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเป็นตัวแทนชิงซานทำเรื่องใหญ่เช่นนี้ ตามหลักแล้วเขาควรจะตื่นเต้นถึงจะถูก
แต่เขากลับสงบนิ่ง คล้ายมีความมั่นใจ ราวกับว่าต่อให้เทพกระบี่ซ
