คนกลายเป็นเถ้าถ่าน หลิ่วสือซุ่ยโขกศีรษะสองสามครั้ง เสี่ยวเหอเองก็หมอบคารวะลงไป
หลิ่วสือซุ่ยหยิบเอาพัดเล่มนั้นขึ้นมาจากกองเถ้าถ่าน ก่อนจะเอามาเหน็บไว้ที่เอว จากนั้นมองไปทางกระบี่สั้นที่อยู่บนฟ้าเล่มนั้น
กระบี่สั้นบินมาหาเขา ปลายกระบี่ลู่ตกลงเล็กน้อย คล้ายเศร้าใจและรู้สึกผิด คิดว่าตนเองนั้นไร้ประโยชน์
หลิ่วสือซุ่ยมิได้กล่าวกระไร ส่งสายตาบอกให้เสี่ยวเหอกระโดดขึ้นมาบนหลังของตนเอง
เสี่ยวเหอส่ายศีรษะ ในใจครุ่นคิดว่าเจ้าเองก็บาดเจ็บหนัก หน้าผาเองก็ชันขนาดนี้ แล้วจะแบกตนเองขึ้นไปได้อย่างไร
กระบี่สั้นตกลงมาบนข้อมือของหลิ่วสือซุ่ย แปลงกลับเป็นสร้อยข้อมืออีกครั้ง
หลิ่วสือซุ่ยเข้าใจความหมายของมัน จึงแบกเสี่ยวเหอขึ้นมา
สร้อยข้อมือบินขึ้นมา ลากแขนของเขาลอยลงไปจากหน้าผา
……
……
ผ่านไปไม่นาน บัณฑิตผู้หนึ่งบินมาจากนอกภูเขา ก่อนจะลอยลงมายังด้านนอกถ้ำ
บัณฑิตผู้นี้สวมชุดสีน้ำเงิน เพียงแต่ดูใหม่ เป็นสีน้ำเงินราวมหาสมุทร
คนผู้นี้สีหน้าอ่อนโยน สุภาพแต่ไม่อ่อนแอ ท่าทีดูมิธรรมดา ให้ความรู้สึกลึกล้ำจนมิอาจประมาณได้
เมื่อเห็นกองเถ้าถ่านที่อยู่ด้านนอกถ้ำ บัณฑิตนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนใจออกมาพลางกล่าว “ศิษย์หลานไปดีนะ”
ครั้นพูดจบ เขาก็เดินกลับไปริมหน้าผา สองมือไพล่หลัง เหยียบอากาศลอยออกไป บินไปทางทะเลตะวันตก
เกลียวคลื่นบนผิวทะเลนอกเมืองไห่โจวดูคล้ายกองหิมะ บนขอบฟ้าเต็มไปด้วยกลิ่นอายพลังต่างๆ ลมพัดรุนแรงไม่ห
