ไม่ว่าเขาจะบินเร็วหรือช้า เงานั้นก็จะหยุดอยู่ตรงตำแหน่งนั้นตลอด ดูช่างง่ายดายนัก
สีหน้าของซีหวังซุนยิ่งขาวซีด
เขามองไปทางด้านหลัง พบว่าตรงนั้นว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่
ที่แท้คนผู้นั้นอยู่ด้านบน
ซีหวังซุนไม่ได้เงยหน้ามองขึ้นไป
เขาพลันเปลี่ยนทิศทาง บินลงไปยังด้านล่างของดินแดนแห่งความว่างเปล่า ด้วยหวังว่าจะสามารถหลบเข้าไปในก้อนเมฆได้ก่อนที่อีกฝ่ายจะลงมือ
เงานั้นยังไม่เปลี่ยนแปลง มันยังคงตามเขาอยู่ เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอยู่บนผิวก้อนเมฆ
เห็นอยู่ว่าตนเองกำลังจะออกจากดินแดนแห่งความว่างเปล่า ก้อนเมฆที่ลอยเอื่อยก็อยู่ตรงหน้า ซีหวังซุนคล้ายมองเห็นความหวัง
แต่ทันใดนั้นเขาก็พบว่าความหวังที่ว่านั้นเป็นเพียงความเพ้อฝัน
เงาที่อยู่ด้านบนก้อนเมฆพลันยืดขยายออก รูปร่างเรียวยาวคล้ายกระบี่เล่มหนึ่ง
กระบี่ที่เกิดขึ้นมาจากเงานั้นลอยออกจากผิวเมฆ ม้วนเข้าหาร่างกายของซีหวังซุน คล้ายกับเปลวเพลิงของเพลิงวิญญาณเผ่าหมิงที่กำลังวูบไหว แล้วก็คล้ายกับลิ้นของเต่า
ซีหวังซุนตะโกนเสียงดัง ไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตน เค้นเอาปราณก่อกำเนิดทั้งหมดในร่างกายออกมา ก่อนจะเร่งความเร็วเพื่อหนีเอาชีวิตรอด
แต่บนโลกนี้ไหนเลยจะมีสิ่งใดที่เร็วกว่าเงานี้?
ขอเพียงมอบตะเกียงน้ำมันให้กับเด็กดวงหนึ่ง เขาก็สามารถใช้นิ้วของตัวเองทิ้งเงาเอาไว้บนกำแพงที่อยู่ห่างออกไปได้ จากนั้นก็ทำให้เงานั้นเคลื่อนไหวได้เร็วกว่ากระบี่ของนักพรตจิ่งหยาง
เงานั้นตกลงม
