หลิ่วสือซุ่ยลืมตาตื่นขึ้นมา พบว่าตนเองมาอยู่บนพื้นแล้ว เสี่ยวเหอนอนสลบอยู่ข้างตนเอง
เมื่อวิเคราะห์จากภาพที่อยู่ตรงหน้า พวกเขาน่าจะตกจากบนฟ้าลงมาในภูเขา กระแทกกับพื้นจนเป็นหลุมขนาดใหญ่ ในเวลานี้กำลังนอนอยู่ที่ก้นหลุม
หลิ่วสือซุ่ยอยากจะไปดูเสี่ยวเหอ แต่เมื่อขยับตัวเพียงเล็กน้อย ความเจ็บปวดที่ยากจะทานทนก็ลามไปทั่วทั้งร่างกาย คล้ายกระดูกทั้งร่างได้หักลง
เขาใช้จิตจำแนกแห่งกระบี่สำรวจตัวเอง ก่อนจะพบว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บสาหัส โอสถกระบี่และตานปีศาจล้วนแต่ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง
เสี่ยวเหอตื่นขึ้นมา เมื่อเห็นใบหน้าขาวซีดของเขา จึงอยากจะเข้าไปพยุงเขาขึ้นมา แต่กลับไปกระทบกระเทือนถูกอาการบาดเจ็บของตัวเองเข้า จึงกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง
กระบี่บินลอยนิ่งๆ อยู่กลางอากาศ ตัวกระบี่เองก็ดูหมองลงเล็กน้อย มิได้สว่างไสวและดูน่าเกรงขามเหมือนอย่างในตอนแรก
หลิ่วสือซุ่ยตกใจ
ซีหวังซุนเป็นผู้สั่งการที่อยู่เบื้องหลังปู้เหล่าหลิน เช่นนั้นก็ย่อมต้องมีสภาวะที่สูงส่งล้ำลึกอย่างแน่นอน แต่เขายังคงคิดไม่ถึงเลยว่าเจตน์กระบี่ของอีกฝ่ายยังคงมีอานุภาพที่รุนแรงขนาดนี้ได้ทั้งๆ ที่อยู่ห่างกันสองร้อยกว่าลี้ ต่อให้เป็นเจ้าแห่งยอดเขาของชิงซานที่บรรลุสภาวะขั้นแหวกทะเลเหล่านั้นก็มิแน่ว่าจะทำเช่นนี้ได้ เพราะเจตน์กระบี่นั้นมิใช่กระบี่จริงๆ
แล้วยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่า นั่นก็คือกระบี่บินเล่มนี้
ถ้ามิเ
