ป็นเพราะกระบี่เล่มนี้ ในเวลานี้พวกเขาคงจะตายไปแล้ว
ต่อให้ระดับชั้นวิญญาณของกระบี่เล่มนี้จะสูงแค่ไหน แต่การที่มันสามารถป้องกันสายฟ้าของซีหวังซุนได้โดยที่ไม่มีเจ้าของกระบี่อยู่ด้วย มันก็ยังเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่ออย่างมากอยู่
“นี่คือกระบี่บินชั้นเซียนที่เล่าลือกันอย่างนั้นหรือ?”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้รับบาดเจ็บสาหัส หรือกำลังคิดถึงว่ากระบี่บินชั้นเซียนเล่มนี้อยู่บนข้อมือของตนเองมาเป็นเวลาสิบปี ใบหน้าของเสี่ยวเหอจึงค่อนข้างขาวซีด
ในขณะที่หลิ่วสือซุ่ยเตรียมจะตอบกลับไป เขาพลันรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงเอามือยันผาหินลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก ก่อนจะเหลียวมองไปทางตะวันออก
จู่ๆ ภายในท้องฟ้าพลันมีลำแสงกระบี่นับหลายร้อยเล่มปรากฏขึ้นมา ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางเมืองไห่โจวราวฝนดาวตกก็มิปาน
เมื่อเห็นภาพที่ยิ่งใหญ่ตระการตาเช่นนี้ อารมณ์ภายในดวงตาของหลิ่วสือซุ่ยค่อนข้างสับสน นอกจากความรู้สึกผ่อนคลายแล้ว ยังมีความรู้สึกตื่นเต้นที่ยากจะปิดบังเอาไว้ด้วย
จากจำนวนของลำแสงกระบี่ทำให้เขารู้ว่า สำนักชิงซานได้ส่งศิษย์ที่มีสภาวะเหนือกว่าขั้นมิประจักษ์ทั้งหมดออกมา
เสี่ยวเหอลุกขึ้นยืน มองดูลำแสงกระบี่ที่โบยบินเต็มท้องฟ้า นิ่งเงียบอย่างตกตะลึงไปครู่ใหญ่ ก่อนจะกล่าวขึ้นมาว่า “สำนักชิงซานแห่กันออกจากรังอย่างนั้นหรือนี่”
หลิ่วสือซุ่ยเหลือบมองนาง ลังเลอยู่ครู่ก่อนจะทนไม่ได้จนต้องกล่าวออกมาว่า “แม่นางเสี่ยวเหอ ตอนนี้เจ้า
