อยู่ฝั่งพวกเรา คำพูดนี้อาจจะไม่ค่อยเหมาะสักเท่าไร”
เสี่ยวเหอถึงได้นึกขึ้นมาได้ว่าความหมายของของคำว่าแห่ออกจากรังนั้นมิค่อยเหมาะสมเท่าไร จึงยิ้มขึ้นมาอย่างรู้สึกผิด
……
……
สำแสงกระบี่ปรากฏขึ้นเต็มท้องฟ้า มุ่งหน้าไปทางทะเลตะวันตก หลังจากนั้นก็มีลำแสงของอาวุธวิเศษจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นมา แล้วยังมีเรือสำเภาขนาดใหญ่อีกหลายลำ
สุดท้ายบนท้องฟ้ามีเส้นกระเพื่อมขึ้นมา ดูยิ่งใหญ่น่าเกรงขามเป็นอย่างมาก
“เส้นขอบฟ้าของต้าเจ๋อ?” เสียงของเสี่ยวเหอสั่นเครือเล็กน้อย สีหน้ายิ่งดูขาวซีด
นางเตรียมตัวหนีออกมาจากปู้เหล่าหลินเป็นเวลาสิบปี แต่ในฐานะที่เป็นปีศาจบำเพ็ญพรต ในสัญชาตญาณยังคงรู้สึกหวาดกลัวสำนักฝ่ายธรรมะอยู่ เมื่อเห็นภาพนี้จึงเกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
หลิ่วสือซุ่ยมองดูท้องฟ้าอย่างเงียบๆ
การเคลื่อนพลที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้เรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่เกิดให้เห็นน้อยมากในโลกแห่งการบำเพ็ญพรต ครั้งล่าสุดที่เกิดเหตุการณ์ทำนองนี้อาจจะย้อนไปได้ถึงตอนที่เกิดคลื่นอสูร
เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้จะต้องสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนอย่างแน่นอน และสิ่งที่เกิดขึ้นเหล่านี้ก็เรียกได้ว่าเกิดขึ้นเพราะเขา
เขาควรจะรู้สึกภูมิใจ แต่หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ เขาเองก็บอกไม่ถูกว่าเป็นเพราะอะไร เพียงแต่รู้สึกอารมณ์ภายในใจมันค่อนข้างสับสน
สำนักฝ่ายธรรมะกำลังบุกโจมตีเมืองไห่โจว ต่อให้ปู้เหล่าหลินร้ายกาจแค่ไหนก็คงไม่มีเวล
