ามานั่งสนใจเรื่องอื่น ดูแล้วพวกเขาคงจะไม่มาไล่ฆ่าเขาและเสี่ยวเหออีกแล้วล่ะ
ซีหวังซุนน่าจะคิดว่าเขาตายแล้ว
เขาพยุงเสี่ยวเหอขึ้นมาจากพื้น คิดอยากจะขี่กระบี่บินออกไป แตกลับพบว่าอาการบาดเจ็บของตนเองสาหัสอย่างมาก ไม่สามารถทำการเชื่อมต่อกับกระบี่บินได้
กระบี่บินถูกสายฟ้าของซีหวังซุนโจมตีใส่ มันเองก็สงบนิ่งลงกว่าในตอนแรกเช่นกัน คล้ายคนที่ใช้เรี่ยวแรงไปจนหมด
หลิ่วสือซุ่ยมองเสี่ยวเหอพลางกล่าวถามว่า “เจ้ายังเดินไหวไหม?”
เสี่ยวเหอส่ายศีรษะ
หลิ่วสือซุ่ยหมุนตัว ส่งสายตาบอกให้นางขึ้นมาบนหลังของตน
เสี่ยวเหอมิได้เกรงใจ นางกอดคอของเขาไว้พลางกล่าวถามว่า “เจ้าจะไปที่ไหน?”
สองมือของหลิ่วสือซุ่ยพันรอบขาของนาง จากนั้นกุมมือไว้ด้านหน้า เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่ไปสัมผัสถูกร่างกายของนาง จากนั้นกล่าวว่า “หากเจ้าไม่มีที่ไป ก็กลับไปที่ชิงซานกับข้าก่อน?”
เสี่ยวเหอครุ่นคิดว่าตนเป็นปีศาจบำเพ็ญเพียร จะรั้งอยู่ที่ชิงซานได้อย่างไร แต่หลังจากนั้นก็คิดถึงคำสัญญาของจิ๋งจิ่ว จึงนิ่งเงียบไปครู่ก่อนกล่าวว่า “ได้”
หลิ่วสือซุ่ยแบกนางเดินเข้าไปในป่า
กระบี่บินตามอย่างเงียบๆ
ภูเขาลาดลง กลายเป็นหุบเขาที่มืดสลัว ด้านหน้าหุบเขาคือหน้าผา
“พวกเราไปพักที่นั่นกันก่อน”
หลิ่วสือซุ่ยมองไปยังที่ที่หนึ่งในหน้าผาพลางกล่าว
ที่นี่ยังอยู่ห่างจากชิงซานค่อนข้างไกล ด้วยสภาพร่างกายของเขาในเวลานี้ไม่สามารถอดทนไปถึงที่นั่นได้ ยิ่งไปกว่านั้นเสี่ยวเหอก
