เพียงใดก็มิอาจสลัดหลุดได้
“ความจริงข้าไม่มั่นใคว่าเป็นเจ้า เพราะข้ารู้สึกว่ามันไม่มีเหตุผล ข้าอยากรู้ถึงเหตุผลที่เจ้าหักหลังข้า หากเจ้ายอมกลับมา ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”
หลิ่วสือซุ่ยหมุนตัวมองดูลานเมฆตรงขอบฟ้าที่ใกล้จะหายลับไปจากสายตา มิได้กล่าวกระไร
เขาเชื่อว่าซีหวังซุนมิได้โกหก ขอเพียงตัวเองไม่ต่อต้าน เขาก็จะมีชีวิตรอดต่อไปได้
แต่มีชีวิตรอดมิได้หมายความว่าเป็นเรื่องดี
ในบันทึกของปู้เหล่าหลิน เขาเห็นตัวอย่างที่ทุกข์ทรมานเหมือนตกนรกทั้งเป็น อยากตายแต่มิได้ตายมามากมาย
หลิ่วสือซุ่ยนิ่งเงียบไม่กล่าวกระไร มองไปข้างหน้า
ด้านหน้ายังมองไม่เห็นชิงซาน แต่ชิงซานอยู่ข้างหน้า
เสียงถอนใจของซีหวังซุนดังขึ้นในหัวของเขา
สายฟ้าสายหนึ่งพุ่งออกมาจากลานเมฆที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้ ก่อนจะผ่าลงมาบนกระบี่ของพวกเขาอย่างแม่นยำ
หลิ่วสือซุ่ยและเสี่ยวเหอตกลงมาจากบนกระบี่
ลมค่อนข้างหนาวเย็น
พวกเขาหลับตา แต่รับรู้ไม่ได้
………………………..
