สียงที่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันรุนแรงออกมา
คลื่นเสียงที่ไร้รูปลักษณ์กวาดผ่านป่า ต้นไม้นับหลายร้อยต้นล้มครืนลง
เสี่ยวเหอสืบเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มือขวายื่นออกไป ใบบัวสีเขียวหลายสิบใบผุดขึ้นมาตามลม
เสียวผัวะๆๆๆๆ ดังแน่นขนัด ใบบัวเหล่านั้นฉีกขาดเป็นชิ้นๆ
มุมปากของเสี่ยวเหอมีเลือดไหลออกมา ถอยหลังไปสามก้าวติด
“ข้าเอง”
หลิ่วสือซุ่ยกันนางเอาไว้ด้านหลัง
เมื่อเห็นภาพนี้ หนานเจิงหรี่ตาเล็กน้อย สีหน้าของอวี้ปู้ฮวนและถูชิวเองก็ดูแปลกไปเล็กน้อย
ในเมื่อพวกเขาได้รับคำสั่งให้ไล่ตามสังหารหลิ่วสือซุ่ย พวกเขาย่อมต้องทราบถึงสภาวะและอาวุธวิเศษของหลิ่วสือซุ่ยดี
กระบี่ของหลิ่วสือซุ่ยใช้การไม่ได้แล้ว วิชาปีศาจโลหิตของเขาก็ถูกจำกัดเอาไว้ ในเวลานี้ยังจะใช้อะไรมารับมือพวกเขาได้อีก?
ชิ้ง!
เสียงกระบี่เสียงหนึ่งดังสะท้อนไปในภูเขา
กระต่ายและเหล่าแมลงที่แอบซ่อนอยู่ในภูเขารกร้างพากันวิ่งหนีออกไปด้วยความตกใจ ฝูงนกที่ถูกเสียงกู่เจิงทำให้ตกใจจนบินหนีไปก่อนหน้านี้ยิ่งหนีออกไปไกลขึ้น
กระบี่มาจากไหน?
กระบี่เล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของหลิ่วสือซุ่ย
นั่นคือสร้อยข้อมือที่กลายเป็นกระบี่ตามความคิดของเขา
กระบี่เล่มนี้ดูธรรมดาเป็นอย่างมาก ไม่มีด้ามกระบี่ ยิ่งไปกว่านั้นยังค่อนข้างสั้น ความยาวประมาณสองฉื่อ ดูเหมือนกระบี่เล่มเล็กที่พวกเด็กๆ ใช้เล่นกัน
แต่ไม่ว่าจะเป็นหนานเจิง หรือว่าอวี้ปู้ฉวนและถูชิว ต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป
กระบี่เล
