พื้นที่ส่วนใหญ่ของแผ่นดินเฉาเทียนอยู่ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ในที่สุดเมืองไป๋เฉิงก็ผ่านพ้นฤดูหนาวของมันมา
ดอกสาลี่เบ่งบานทั่วทั้งเมือง กั้วตงกลับไปยังวัดเก่าแห่งนั้น
ดาบยักษ์ที่ดูเหมือนคานบ้านยังคงตั้งอยู่นิ่งๆ เช่นนั้น พระพุทธรูปสีทององค์นั้นยังคงยิ้มตาหยี มองดูโลกภายนอกวัดและที่ราบหิมะที่ไกลออกไป
นางเดินเข้าไปตรงหน้าพระพุทธรูปหยิบเอาผลไม้ลูกหนึ่งขึ้นมากัด ก่อนจะกลับไปนั่งบนธรณีประตู มองดูที่ราบหิมะที่ไอหมอกได้สลายหายไปหมดแล้ว พลางถามคำถามหนึ่งขึ้นมา
“ทุกวันมองดูภาพแบบเดียวกัน ไม่รู้สึกเบื่อหรือ?”
“ข้ายินดีให้โลกน่าเบื่อแบบนี้ต่อไป หลายวันมานี้ที่ต่างๆ บนแผ่นดินมีความเคลื่อนไหวไม่หยุด ดูคึกคัก แต่มันกลับทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจ”
เสียงทุ้มต่ำและห่างไกลเสียงนั้นดังขึ้นมา ภายในเสียงแฝงเอาไว้ด้วยความรู้สึกอับจน คล้ายกับระฆังเก่าที่มีชื่อเสียงใบนั้นของวัดกั่วเฉิง
กั้วตงเลิกคิ้ว “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารายชื่อของพวกเขามาจากไหน”
เสียงนั้นถามขึ้นมา “เจ้าคิดว่าครั้งนี้จะจัดการปู้เหล่าหลินได้หมดหรือไม่?”
กั้วตงกระทั่งคิดก็มิได้คิด กล่าวว่า “ไม่มีทางแน่นอน”
เสียงนั้นถามต่อขึ้นมา “แล้วคนนั้นล่ะ?”
กั้วตงนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ยาก ต่อให้สุดท้ายเจี้ยนซีไหลถูกบีบให้ปรากฏตัวออกมา เขาก็ไม่มีทางทิ้งจุดอ่อนใดๆ ไว้ ยิ่งไปกว่านั้นฆ่าเขายาก”
เสียงนั้นกล่าวว่า “เจ้าอยากฆ่าเขา?”
กั้วต
