รนัก แต่ในเมื่อปู้เหล่าหลินกล้าที่จะวางแผนเช่นนี้ ดูแล้วพิษที่อยู่ในถ้วยจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
ในเมื่อคนงานที่อยู่ในห้องชาผู้นั้นมิใช่ผู้บำเพ็ญพรต กรมชิงเทียนก็ไม่ต้องกลัวว่าเขาจะฆ่าตัวตาย จึงมิได้ใช้กุญแจพลังวิญญาณ เพียงแต่ใช้เชือกมัดมือทั้งสองข้างของเขาเอาไว้เท่านั้น
เขารับรู้ได้ถึงสายตาของกั๋วกง ใบหน้าขาวซีด หวาดกลัวจนถึงขีดสุดจนไม่สามารถคุกเข่าได้ ร่างกายอ่อนเปลี้ยลงไปกับพื้น ตัวสั่นไม่หยุด
ลู่กั๋วกงมองดูสภาพเขาจึงรู้ว่าคนงานผู้นี้น่าจะถูกคนใช้มาหรือบีบบังคับมา ไม่มีทางที่จะรู้รายละเอียดของเรื่องนี้ได้ เผลอๆ อาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ที่สั่งการอยู่เบื้องหลังคือปู้เหล่าหลิน จึงโบกมือบอกให้ลากเขาออกไป
ภายในบริเวณนั้นค่อนข้างวุ่นวาย ใต้ระเบียงทางเดือนล้วนเต็มไปด้วยคน ปกเสื้อที่ถูกฝนสาดใส่จนเปียกชื้นเสียดสีกัน
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งตะโกนว่ามีเรื่องจะรายงาน เบียดเสียดกลุ่มคนเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนใจ มาถึงหน้าห้อง
ในขณะที่เขากำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา สายฝนเล็กๆ ทางด้านล่างระเบียงทางเดินพลันปั่นป่วนขึ้นมา
ไม่รู้ว่ามีลมชั่วร้ายพัดมาจากไหนสายหนึ่ง
ลู่กั๋วกงเงยหน้าขึ้นมา
…………………………………..
