เมื่ออยู่ในชั้นลมรุนแรง มันยังคงทะยานต่อไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง หลังผ่านไปสิบกว่าอึดใจ เสียงที่ดังสนั่นราวสายฟ้าฟาดดังขึ้นมา ร่องรอยต่างๆ หายไปจนหมด
กระบี่มิคำนึงเข้าสู่ดินแดนแห่งความว่างเปล่า ไม่สามารถมองเห็นมันจากบนพื้นดินได้อีก
ในดินแดนแห่งความว่างเปล่าไม่มีอากาศ แล้วก็ไม่มีแรงต้าน แล้วก็เป็นสถานที่ที่กระบี่บินบินได้เร็วที่สุด เพียงแต่กระบี่บินที่มีระดับค่อนข้างแย่หน่อยนั้นไม่สามารถแบกรับอากาศอันเย็นยะเยือกของที่นี่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่ก็ไม่มีพลังวิญญาณคอยหล่อเลี้ยงกระบี่ด้วย ต่อให้เป็นกระบี่ที่มีระดับสูงก็จะต้องสูญเสีญพลังวิญญาณออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งกลายเป็นเศษเหล็ก จากนั้นก็ร่วงตกลงมาบนพื้นดิน
กระบี่มิคำนึงเป็นกระบี่ชั้นเซียนของนักพรตจิ่งหยาง ไม่หวาดกลัวความหนาวเย็น แต่ปัญหาเรื่องพลังวิญญาณที่ไหลออกไปจะแก้ไขอย่างไร?
ท้องฟ้ายามค่ำคืนค่อยๆ ถอยไป แสงแดดยามเช้าปรากฏขึ้นมา ย้อมน้ำทะเลจนกลายเป็นสีแดง
กระบี่มิคำนึงมาถึงด้านบนของมหาสมุทร ความเร็วแปรเปลี่ยนเป็นช้าลง เผยให้เห็นตัวกระบี่ที่หม่นหมอง
จู่ๆ มันพลันเชิดหัวบินขึ้นไปยังสถานที่ที่สูงขึ้นไป
หลังจากนั้นครู่ใหญ่ กระบี่มิคำนึงก็พุ่งทะลุแนวกั้นที่ไร้รูปร่างเข้าไปในแดนอัศนี!
พลังอันบ้าคลั่งทำให้ลำแสงหักเหจนเงาและลำแสงดูสับสนวุ่นวาย ทุกที่ล้วนแต่รับรู้ได้ถึงแรงกดดันอันน่าหวาดกลัว
