ที่ผ่านมาจิ๋งจิ่วได้สร้างความน่าประหลาดใจให้แก่ทุกคนมามากแล้ว แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกเป็นห่วงอยู่ เพราะในระหว่างที่กระบี่ท่องทะยานจะไม่สามารถถูกคนรบกวนได้
แต่ในตอนที่พวกเขามองเห็นไป๋กุ่ยที่นอนหลับอยู่บนตั่งหยกเหมันต์และจักจั่นเหมันต์ที่เห็นได้ชัดว่าตื่นแล้วแต่กลับไม่กล้าออกไปไหนตัวนั้น พวกเขาถึงได้พบว่าตัวเองกังวลมากไป
……
……
เหนือโลกขึ้นไปคือทะเลเมฆ
เหนือทะเลเมฆขึ้นไปคือยอดเขา
เหนือยอดเขาขึ้นไปคือท้องฟ้า
เหนือท้องฟ้าขึ้นไปคือลมรุนแรง
เหนือลมอันรุนแรงขึ้นไปคือดินแดนแห่งความว่างเปล่า
ในดินแดนแห่งความว่างเปล่าไม่มีอากาศ กระทั่งพลังวิญญาณของฟ้าดินก็ยังสลายหายไปจนหมด
หากบอกว่าการที่ผู้บำเพ็ญพรตจะขี่กระบี่ท่องไปบนลมอันรุนแรงนั้นเป็นเรื่องยากลำบากและทุกข์ทรมาน เช่นนั้นดินแดนแห่งความว่างเปล่าก็ยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้เลย
—–ผู้บำเพ็ญพรตที่อยู่ในระดับต่ำกว่าขั้นแหวกทะเลนั้นไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้
เหนือดินแดนแห่งความว่างเปล่าขึ้นไปคือแดนอัศนีที่น่ากลัวยิ่งกว่า
ในแดนอัศนีเต็มไปกว่าพลังอันคุ้มคลั่ง สามารถเกิดสายฟ้าขึ้นได้ตลอดเวลา
ถึงแม้จะเป็นยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์ที่บางครั้งขึ้นมาที่นี่เพื่อรับรู้ถึงกฎเกณฑ์ธรรมชาติ ก็ยังมิกล้ารั้งอยู่นาน
กระบี่มิคำนึงออกมาจากยอดเขา แหวกอากาศทะยานขึ้นไป ไม่นานก็เข้าสู่ชั้นที่เป็นลมอันรุนแรง ทิ้งร่องรอยไว้ด้านหลังเป็นหางยาวๆ
