เจี่ยนหรูอวิ๋นกล่าว “ดังนั้นเขาเลยปิดบังพวกเราทุกคน ใช้แผนการนั้นสังหารลั่วไหวหนาน? เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? นั่นมันลั่วไหวหนานนะ!”
“หยุดเถียงกันได้แล้ว นี่มิใช่เรื่องที่พวกเราจะมีสิทธิ์ตัดสินได้”
กั้วหนานซานกล่าว “ประเดี๋ยวข้าจะขึ้นไปยอดเขาเทียนกวง พวกเจ้าอยู่ที่นี่ห้ามไปไหน ใครขัดขืนตาย”
น้ำเสียงปกติ แต่ผู้ฟังกลับหวาดกลัวขึ้นมา
เรื่องใหญ่แบบนี้ ไม่ว่าจะทำการตัดสินใจหรือเตรียมตัวก็ล้วนแต่ต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก จำเป็นต้องใช้เวลา
ในช่วงเวลานี้หากข้อมูลเล็ดลอดออกไป หลิ่วสือซุ่ยที่อยู่ไกลถึงเมืองไห่โจวจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย แผนการที่ผ่านมาสิบปีก็จะสูญเปล่าไปจนหมด
เจี่ยนหรูอวิ๋นและคนอื่นๆ เข้าใจความหมายของเขา จึงรับคำด้วยสีหน้าขึงขัง
กู้หานกล่าว “ข้าต้องการรู้เวลาที่จะบุกโจมตีทันที มิเช่นนั้นข้าไม่มีทางแจ้งเขาได้ว่าให้ออกมาตอนไหน”
ตอนนี้หลิ่วสือซุ่ยมิอาจออกมาจากเมืองไห่โจวได้ เพราะนั่นจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น
จุดที่ยากลำบากที่สุดในการกำจัดปู้เหล่าหลินเป็นไปได้ยากที่จะกำจัดพวกเขาทั้งหมดทีเดียว
แต่ถ้าสำนักฝ่ายธรรมดาเปิดฉากโจมตีไปแล้ว แต่หลิ่วสือซุ่ยยังไม่ออกมา เมื่อถึงตอนนั้นก็เป็นไปได้ยากที่เขาจะออกมาอีก
“ข้าบอกแล้ว นี่มิใช่เรื่องที่พวกเราจะมิสิทธิ์ตัดสินใจได้”
กั้วหนานซานตบไหล่เขา ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากถ้ำไป
สีหน้าของกู้หานขาวซีด
