บนผิวน้ำทะเลส่องประกายสีเงิน คล้ายกับดวงตาจำนวนนับไม่ถ้วน
เป็นใครกันแน่ที่จ้องมองข้าอยู่? สีหน้าของหลิ่วสือซุ่ยขาวซีดเล็กน้อย
ลำแสงกระบี่แหวกอากาศ วาดเป็นลำแสงสีรุ้งเส้นหนึ่งภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนเบื้องหน้าหน้าผา ก่อนจะตกลงไปบนทะเล ฟันดวงตาสีเงินเหล่านั้นจนแตกสลายไป
แต่หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ทุกอย่างก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
หลิ่วสือซุ่ยสุ่ยหายไป ไม่คิดถึงปัญหานี้อีก เขาเดินเข้าไปในห้อง นั่งลงหน้าโต๊ะแล้วเริ่มอ่านม้วนเอกสาร
ความจริงชีวิตในลานเมฆนั้นมิได้ต่างจากชีวิตในชิงซานนัก
เวลาส่วนใหญ่เขาล้วนล้วนแต่ใช้ในการฝึกวิถีกระบี่ เวลาที่เหลือก็จะใช้ในการคัดลอก จัดระเบียบข้อมูลต่างๆ ของปู้เหล่าหลิน
เขานั่งอ่านม้วนเอกสารและบันทึกหยกต่างๆ อย่างเงียบๆ และมีสมาธิ
แต่ทว่า ขนตาเขากระดิกเล็กน้อย
มีคำสั่งสองสามคำสั่งที่ดูเผินๆ แล้วไม่มีปัญหาอะไร เป็นเพียงการเคลื่อนย้ายกองกำลังธรรมดา ระดับชั้นที่เกี่ยวพันก็มิได้สูงนัก แต่เขารู้สึกว่ามันแปลกๆ
ลำแสงเบาบางของไข่มุกราตรีสาดลงไปบนกระดาษ ตัวหนังสือที่เขียนด้วยหมึกดำเหล่านั้นยิ่งดูมืดมิด คล้ายเวลาค่ำคืนก็มิปาน
เขาเงยหน้าขึ้นมา มองไปทางท้องทะเลและดวงดาวด้านนอกหน้าต่าง หลังนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก็หยิบพู่กันและกระดาษออกมาเริ่มเขียน
