ตัวหนังสือที่เขียนลงไปบนกระดาษเรียบง่าย แต่หลักเกณฑ์ที่แอบซ่อนอยู่ในนั้นมีเพียงเขาเท่านั้นที่อ่านเข้าใจ เหล่านั้นล้วนแต่เป็นการจัดระเบียนและการวิเคราะห์
เขามิใช่เด็กชายที่อยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขาคนนั้นแล้ว ภายในใจยังคงใสซื่อบริสุทธิ์ แต่เรียนรู้ที่จะปิดบังตัวเองและใช้วิธีต่างๆ มามองโลกใบนี้
คำสั่งที่ดูคล้ายเรียบง่ายสองสามฉบับและข้อความบางอย่างที่มีความเกี่ยวข้อง รวมเข้าด้วยกันแล้วกลายเป็นแผนภาพที่ดูไม่ชัดเจนแต่กลับซับซ้อน
ใช้เวลาอยู่ครึ่งชั่วยาม เขาก็วิเคราะห์ออกมาได้ว่าช่วงนี้ปู้เหล่าหลินน่าจะทำเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่ง แต่นั่นเป็นเรื่องอะไรกันแน่?
เขาใช้เวลากับคำถามนี้อยู่นานมาก
ในช่วงเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนหลังจากนั้น เขานั่งอยู่ที่หน้าโต๊ะตลอด พลิกอ่านม้วนเอกสารเหล่านั้นไม่หยุด ใช้ตัวหนังสือและสัญลักษณ์แปลกๆ ในการวิเคราะห์
ในตอนที่เขากระหายเขาจะดื่มน้ำเปล่าเล็กน้อย ในตอนที่เขาหิวเขาจะบอกกับตัวเองว่าอีกประเดี๋ยวจะไปหาอะไรอร่อยๆ กินที่เหลาสุรา
ในตอนที่ดวงตาเขาเริ่มมีเส้นเลือดปรากฏขึ้นมา ในที่สุดเขาก็ได้ข้อสรุปขั้นต้นออกมา
ตอนนี้เขายังมิอาจมั่นใจได้ว่าซีหวังซุนกำลังคิดทำอะไร แต่เขามั่นใจได้ว่าเป้าหมายก็คือคุกสะกดมารในเมืองเจาเกอ
ปู้เหล่าหลินคิดจะทำอะไรกันแน่? หรือว่าพวกเขาไปร่วมมือกับเผ่าหมิงแล้วจริงๆ?
