หลิวสือซุ่ยหยิบกระดาษที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือขึ้นมา สองมือขยำมันจนกลายเป็นเถ้าถ่าน จากนั้นลุกขึ้นเดินมาที่ริมหน้าต่าง อาศัยความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่บนฝ่ามือนวดใบหน้าของตัวเอง รู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อย
ด้านนอกหน้าต่างเป็นค่ำคืนและหมู่ดาวใหม่ แต่ยังคงมิต่างอะไรจากเมื่อคืนนี้
เขาอยากจะเดินออกไป แต่ก็มิกล้า
เขาไม่รู้ว่าซีหวังซุนยังส่งคนมาคอยจับตาดูตนเองอยู่หรือไม่ ที่สำคัญกว่านั้นก็คือต่อให้ซีหวังซุนเชื่อใจเขา เขาก็ยังรู้สึกว่ามีคนคอยจ้องมองตัวเองอยู่
เขาค่อนข้างวิตกกังวล
เพื่อเรื่องนี้แล้ว เขายอมเสียสละช่วงเวลาวัยหนุ่มไปสิบกว่าปี ยอมทนแบกรับคำก่นด่าและอันตรายนับไม่ถ้วน
ที่เจ็บปวดมากกว่านั้นก็คือการต่อสู้และความรู้สึกพัวพันภายในใจที่ทรมานตัวเขาอยู่ทุกวันทุกคืน
เขาได้แต่มองดูปู้เหล่าหลินฆ่าคนทำชั่วตาปริบๆ ต่อให้รู้ล่วงหน้าถึงเป้าหมายที่ปู้เหล่าหลินต้องการลอบสังหารล่วงหน้า เขาก็มิได้แพร่งพรายข้อความนี้ออกไปสู่โลกภายนอก
เมื่อคืนเขาได้ตัดสินใจแล้วว่าจะแฝงตัวต่อไป จนกว่าจะหารายชื่อที่แอบซ่อนเอาไว้ลึกที่สุดเหล่านั้นและหลักฐานว่าอีกฝ่ายร่วมมือกับเผ่าหมิงจนพบ
แต่ครั้งนี้ เป้าหมายของปู้เหล่าหลินคือคุกสะกดมาร
หรือว่าตัวเองจะยังรอต่อไป?
