ไม่ เผ่าพันธุ์มนุษย์ไม่อาจแบกรับความเสี่ยงนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นการที่ปู้เหล่าหลินพุ่งเป้าไปที่คุกสะกดมารก็เท่ากับเป็นการร่วมมือกับเผ่าหมิง แล้วยังจะต้องรอหลักฐานอะไรอีก?
หลิ่วสือซุ่ยมองดูท้องทะเลและดวงดาวในเวลาค่ำคืน นิ่งเงียบไปเป็นเวลานาน แต่ภายในใจกลับพูดว่า “อย่างนั้น ก็เท่านี้แล้วกัน”
เขาเดินไปที่กำแพงหิน ปลดผนึกปิดกั้น หยิบเอาบันทึกหยกเหล่านั้นออกมาวางไว้บนโต๊ะ
ด้วยข้อมูลบางอย่าง ทำให้เขาวิเคราะห์ได้แต่แรกแล้วว่าไม่สามารถนำเอาบันทึกหยกเหล่านี้ออกไปจากห้องได้ เขาจึงไม่เคยพยายามทำเช่นนั้นมาก่อน
เขาพลิกเปิดบันทึกหยกเหล่านั้น แล้วเริ่มอ่านเป็นครั้งสุดท้าย
รายชื่อสุดท้ายเข้ามาในหัวสมองของเขา เขาปิดบันทึกหยกลง แล้ววางมันกลับไปที่เดิม ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
เขาไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาด้วยเลย
แหวกเมฆหมอกจนมาถึงเกาะที่มีเสียงคลื่นทะเลซัดสาด หลิ่วสือซุ่ยเดินเข้าไปในศาลเจ้าเทพทะเลที่ผุพังแห่งนั้น ก่อนจะเดินผ่านอุโมงค์ใต้ดินจนมาถึงเมืองไห่โจว
เขาและกลุ่มคนเดินผ่านตลาดนัดที่คึกคักวุ่นวายเข้าไปด้วยกัน จากนั้นเดินเข้าไปในเหลาสุราแห่งหนึ่ง
เสี่ยวเหอเตรียมอาหารเสร็จเรียบร้อย รอคอยเขาอยู่
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวขอบคุณ รับเอาตะเกียบมาเริ่มกินข้าว ในระหว่างที่กินมิได้กล่าวอะไรเลย
เสี่ยวเหอมองเขาพลางยิ้มเล็กน้อย สายตาดูสงบนิ่ง แต่ภายในใจกลับรู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก
