นางมั่นใจว่าเขามิได้เอาอะไรออกมาจากลานเมฆเลย
แต่เหตุใดนางจึงรู้สึกเหมือนเขามาที่นี่เพื่อบอกลาตน?
หรือเขาเตรียมจะจากไปแบบนี้ กระทั่งก้อนเมฆก็ไม่เอาไปด้วย?
อาหารถูกกินจนหมดเกลี้ยง หลิ่วสือซุ่ยกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ พลางนั่งคุยเล่นอยู่กับนางสักหลายประโยคก่อนจะลุกขึ้นจากไป
เสี่ยวเหอมองดูร่างกายเขาหายเข้าไปในกลุ่มคน ภายในใจรู้สึกหงุดหงิดและผิดหวัง
นี่ไม่เหมือนกับที่นางจินตนาการเอาไว้ หลิ่วสือซุ่ยมิได้จากเมืองไห่โจวไป
เขาเดินผ่านอุโมงค์ใต้ดินเส้นนั้นกลับมาจากศาลเจ้าเทพทะเลเก่าๆ แห่งนั้น จากนั้นจึงใช้ข่ายพลังในเวลายามค่ำคืนกลับมายังลานเมฆ กลับมายังห้องที่เงียบสงบห้องนั้น
เขายืนอยู่ริมหน้าต่างมองดูท้องฟ้ายามค่ำคืนและดวงดาวที่มิได้ต่างอะไรไปจากเมื่อคืนนี้ เอามือลูบท้องที่ปูดนูนขึ้นมาเล็กน้อย ใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้ม ดูผ่อนคลายและพึงพอใจ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลิ่นอายของเสี่ยวเหอ รสชาติของอาหาร หรือว่าอะไรอย่างอื่น
……
……
เมืองเฉาหนานเป็นเมืองหลวงของมณฑลหนานเหอ แล้วก็เป็นเมืองที่มีประชากรเยอะที่สุดในดินแดนทางใต้ของแผ่นดินเฉาเทียน ยิ่งไปกว่านั้นยังอยู่ใกล้ชิงซานอย่างมาก ดังนั้นจึงเป็นศูนย์รวมของความร่ำรวยจำนวนนับไม่ถ้วน
ความร่ำรวยเช่นนี้ย่อมไม่มีทางปล่อยให้เรือนเป่าซู่ยึดครองไปคนเดียวได้ อันที่จริงนับแต่อดีตจนมาถึงปัจจุบัน ในด้านตำแหน่งความร่ำรวย เรือนเป่าซู่มิได้อยู่ในอันดับต้นๆ
