เจ้าล่าเยวี่ยงุนงง กล่าวว่า “เรื่องอะไร?”
สีหน้าของกู้ชิงและหยวนฉวี่เองก็ดูสับสนอย่างมาก
เต๋อเซ่อเซ่อมองพวกเขาพลางกล่าวอย่างจนปัญญา “ถึงแม้การบำเพ็ญพรตจะสำคัญ แต่พวกท่านช่วยสนใจเรื่องใหญ่โตที่เกิดขึ้นในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตหน่อยได้ไหม?”
เจ้าล่าเยวี่ยคิดในใจ ตามที่เทพดาบบอกมา ภายในร้อยปีแคว้นเสวี่ยน่าจะไม่บุกลงใต้ หลายปีมานี้เผ่าหมิงก็เงียบสงบอย่างมาก แล้วมันจะมีเรื่องใหญ่อะไรกัน?
“ซูจึเย่ไม่รู้หัวสมองเป็นอะไร ออกจากเหลิ่งซานมายังอี้โจว ผลปรากฏว่าเจอนักฆ่าในเหลาสุรา นักฆ่าคนนั้นปลอมตัวเป็นแขกที่มาเที่ยวหญิงนางโลม…”
เต๋อเซ่อเซ่อเล่าเรื่องการลอบสังหารครั้งนี้ออกมาอย่างละเอียด
กู้ชิงและหยวนฉวี่สบตากัน รู้สึกเหนือความคาดหมาย เพราะเจ้าล่าเยวี่ยฟังอย่างตั้งใจ
เต๋อเซ่อเซ่อคิดถึงความยอดเยี่ยมของแผนการลอบสังหาร ความโหดเหี้ยมของนักฆ่า ในใจอดรู้สึกหนาวเย็นขึ้นมาไม่ได้ จึงกล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “ปู้เหล่าหลินช่างน่ากลัวจริงๆ”
“เขาตายหรือยัง?”
เจ้าล่าเยวี่ยแสดงความรู้สึกสนใจผู้อื่นอย่างที่ยากจะพบเห็นได้ออกมา
หลายปีก่อนนางเคยได้ยินชื่อซูจึเย่ชื่อนี้
ในข่าวลือได้บรรยายพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรของนายน้อยแห่งสำนักเสวียนอินผู้นี้เอาไว้อย่างใหญ่โต ว่ากันว่ากระทั่งลั่วไหวหนานก็มิอาจเทียบเขาได้
เต๋อเซ่อเซ่อกล่าวว่า “ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าดูจากสถานการณ์ในตอนนั้นเขาน่าจะต้องตายอย่างแน่นอน แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มี
