ใครพบศพเขา”
ภายในถ้ำแปรเปลี่ยนเป็นเงียบสงัดขึ้นมา บรรยากาศดูค่อนข้างแปลก
ลั่วไหวหนานกับซูจึเย่เป็นสองยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคผู้บำเพ็ญพรตรุ่นเยาว์ของโลกแห่งการบำเพ็ญพรต หนึ่งธรรมะหนึ่งอธรรม
ใครจะไปคิดบ้างว่าพวกเขาต่างถูกลอบฆ่า
หนึ่งตายไปแล้ว อีกหนึ่งไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร
นี่ช่างเป็นเรื่องที่ทำให้คนรู้สึกทอดถอนใจจริงๆ
เต๋อเซ่อเซ่อคิดว่าบรรยากาศแปลกๆ ภายในถ้ำตอนนี้มาจากสาเหตุนี้ แต่นางกลับไม่รู้เลยว่าเจ้าล่าเยวี่ย กู้ชิงและหยวนฉวี่คิดไปไกลกว่านั้นมาก
……
……
แผ่นดินตะวันตกเฉียงใต้เป็นแผ่นดินที่ไม่อุดมสมบูรณ์ มีแต่ภูเขาและแม่น้ำเชื่อมต่อกัน ประเดี๋ยวมีพายุประเดี๋ยวแห้งแล้ง ผลผลิตขาดแคลน ผู้คนย่อมต้องน้อยตามไปด้วย
ตามหลักแล้วที่นี่ควรจะเป็นสถานที่เงียบสงบที่ผู้บำเพ็ญพรตชื่นชอบ แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าที่นี่ไม่มีสายแร่วิญญาณ ยิ่งไปกว่านั้นทิวทัศน์ก็ไม่ค่อยสวยงามเท่าไร
บริเวณหน้าผา เงาดำสายหนึ่งกำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่ยากจะจินตนาการได้ ต่อให้ผาหินจะลาดชันเพียงไดก็มิอาจทำให้ความเร็วลดลงได้
กิ่งไม้ที่แห้งเหี่ยวถูกชนจนหัก ตะไคร่น้ำที่เปียกชื้นถูกเหยียบจนกลายเป็นโคลน เหยี่ยวภูเขาที่หลบไม่ทันถูกชนจนกระเด็น ไหสุราตีต้นขาของคนผู้นั้นดังผัวะๆๆ
เมื่อมาถึงป่าที่มืดสลัวแห่งหนึ่ง คนผู้นั้นจึงหยุดฝีเท้าลง จากนั้นวางเพื่อนที่อยู่บนร่างกายลงกับพื้น ปลดไหสุราออกมากรอกใส่ปากไปอึกใหญ่
