ก่อนจะเริ่มหอบหายใจ
เพื่อนคนนั้นใช้ผ้าสีดำปิดบังใบหน้าเอาไว้ ลุกนั่งขึ้นมาอย่างยากลำบาก นั่งพิงต้นไม้พลางกล่าวเสียงแหบแห้ง “ให้ข้าดื่มหน่อย”
“เจ้าถูกพิษแล้ว ยังจะดื่มอะไรอีก!”
คนผู้นั้นร่างกายสูงใหญ่ ใบหน้ามีหนวดเครา เนื่องเพราะรีบดื่มเกินไป เหล้าจึงหกลงพื้น หยดเป็นดวงๆ คล้ายหยดน้ำค้าง
ดวงตาเขาใสกระจ่าง มองดูคล้ายหยดน้ำค้างเช่นเดียวกัน
อันดับที่สองในใต้หล้า เหอจาน
คนที่อยู่ใต้ต้นไม้ผู้นั้นปลดผ้าสีดำออก เผยให้เห็นใบหน้า
ใบหน้าเขาเป็นสีเขียว ส่องประกายจางๆ ออกมา คล้ายกับเกลือจืดที่แข็งตัวแล้ว ดูแปลกประหลาดราวภูตผี
เหอจานสีหน้าไม่เปลี่ยน น่าจะเห็นมามากแล้ว
เสียงคนผู้นั้นแหบพร่า คล้ายกับเส้นเสียงเคยถูกคนใช้มีดตัดมาก่อน “พิษนี่ทำเอาข้าตกอยู่ในสภาพแบบนี้แล้ว ดื่มอีกสักหน่อยคงไม่หนักไปมากกว่านี้แล้วกระมัง?
เหอจานสายตาดูเศร้าเล็กน้อย ฟังออกถึงความหมายของสหาย จึงเอาไหสุราโยนไปให้
คนผู้นั้นรับเอาไหสุราไปดื่มสองสามอึก ถึงแม้เวลาพูดจาเขาจะดูเป็นคนง่ายๆ สบายๆ แต่เวลาดื่มสุรากลับมีความระมัดระวัง ไม่มีเหล้าหยดออกมาแม้แต่หยดเดียว ดูมีมารยาทเรียบร้อย
“ข้าไม่รู้ว่าละแวกนี้มีนักฆ่าของปู้เหล่าหลินหรือไม่ ข้าเพียงแต่รู้ว่านอกจากข้าแล้ว ไม่มีใครที่จะยินดีช่วยเจ้า”
เหอจานพูดไปๆ ก็รู้สึกโกรธขึ้นมา กล่าวว่า “หากเจ้าคบเพื่อนให้มากหน่อยเหมือนอย่างข้า ก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้”
คนผู้นั้นยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า “มี
