เพื่อนยังจะเรียกว่าศิษย์พรรคมารอย่างนั้นหรือ?”
เหอจานเกียจคร้านที่จะต่อปากต่อคำกับเขา กล่าวว่า “สำนักฌานเป่าทงอยู่ห่างจากนี่ไม่ไกล”
คนผู้นั้นกล่าว “เจ้าอย่าลืมสิว่าข้าเป็นนายน้อยของสำนักเสวียนอิน”
ที่แท้เขาก็คือซูจึเย่
“พ่อของเจ้าธาตุไฟเข้าแทรก เป็นอัมพาตมาหลายปี ตอนนี้เจ้าเกิดเรื่อง เขาเองก็น่าจะยากปกป้องตัวเองได้”
เหอจานกล่าวหยอกล้อ “สำนักเสวียนอินเป็นของคนอื่นไปแล้ว เจ้ายังจะเป็นนายน้อยอะไรอีก”
ซูจึเย่คิดเล็กน้อยพลางกล่าว “เจ้าพูดมีเหตุผล”
“เจ้าถูกพิษอะไรกันแน่?” เหอจานขมวดคิ้วพลางถาม
พิษธรรมดานั้นยากจะทำอะไรผู้บำเพ็ญพรตได้ ยิ่งไปกว่านั้นสำนักเสวียนอินยังถนัดวิชามารชนิดต่างๆ และพิษแปลกๆ ด้วย
“พิษชนิดหนึ่งที่ข้ารู้สึกได้ก็คือพิษดอกเจดีย์คนตาย ดูเหมือนปู้เหล่าหลินจะรู้จักวิชาของสำนักเสวียนอินดีทีเดียว แต่ก็น่าจะมีคนเติมพิษอะไรบางอย่างเพิ่มเข้าไปด้วย”
ซูจึเย่กล่าว “พิษพวกนี้น่ะไม่เป็นไรหรอก สิ่งสำคัญก็คือฝีมือของนักฆ่าพวกนั้นช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ปู้เหล่าหลินร้ายกาจสมคำร่ำลือ”
เหอจานกล่าวถาม “เหตุใดปู้เหล่าหลินต้องฆ่าเจ้าด้วย?”
ซูจึเย่กล่าว “ในเหลิ่งซานมีหลายคนที่ไม่ค่อยชอบข้า พวกตาแก่ที่อยู่ในพรรคอยากจะให้ข้าตายไปนานแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกนักพรตฝ่ายธรรมะของพวกเจ้าเลย คนที่จ่ายเงินไหวมีมากมาย ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเป็นใคร”
เหอจานกล่าวอย่างหงุดหงิด “รู้ทั้งรู้ว่ามีคนมากมายอยากให้เจ้
