……
……
ซีหวังซุนกล่าว “หลายปีมานี้ข้าให้เจ้าจัดการเรื่องนี้เพียงเรื่องนี้ ดังนั้นข้าหวังว่าคำตอบของเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ”
เสี่ยวเหอแห่งเมืองอิ้งเฉิงประหม่าเล็กน้อย กล่าวว่า “จิ๋งจิ่วน่าจะไม่เคยบอกเขาเรื่องข้า ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าข้าเป็นใครเจ้าค่ะ”
เมื่อพูดถึงชื่อนี้ หน้าอกของนางพลันมีความรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาเล็กน้อย คล้ายกระบี่เหล็กเล่มนั้นยังคงอยู่ข้างใน
ซีหวังซุนกล่าวว่า “ดีมาก หวังว่าในตอนที่เจ้าตามเขา จะไม่ถูกเขาพบเข้าเช่นกัน”
เสี่ยวเหอแห่งเมืองอิ้งเฉิงกล่าว “ขอนายท่านได้โปรดวางใจ ข้ามั่นใจว่าเขาไม่เห็นข้าเจ้าค่ะ”
ซีหวังซุนกล่าว “อย่างนั้นเจ้าล่ะ? พบอะไรบ้างไหม?”
เสี่ยวเหอแห่งเมืองอิ้งเฉิงกล่าว “ข้าไม่เห็นเขาไปพบกับใครเลย แล้วก็ไม่เห็นกระบี่เล่มนั้นด้วยเจ้าค่ะ”
ซีหวังซุนนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ไม่ต้องไปสนใจมาก แค่มองๆ ดูก็พอ อย่าให้เขาสงสัย”
เสี่ยวเหอแห่งเมืองอิ้งเฉิงกล่าว “บ่าวเข้าใจเจ้าค่ะ”
“เจ้าไม่เข้าใจ”
เสียงของซีหวังซุนเย็นยะเยือกเล็กน้อย “แม้นเจ้าจะเป็นปีศาจจิ้งจอก แต่ก็อย่าได้คิดฝันว่าจะยั่วยวนเขาได้ เพราะใจแห่งเต๋าของเจ้าเด็กนั่นมั่นคงแน่วแน่ มีน้อยคนบนโลกที่จะทำได้แบบนั้น ข้าอยากให้เจ้ากลายเป็นโซ่พันธนาการของเขา มิใช่ให้เจ้าปีนไปขึ้นเตียงเขา ดังนั้นวิธีแบบนั้นอย่าได้ใช้ส่งเดช”
เสี่ยวเหอแห่งเมืองอิ้งเฉิงกระวนกระวาย กล่าวถามว่า “เช่นนั้นบ่าวควรทำอย่างไรเจ้าคะ
