?”
ซีหวังซุนกล่าว “มอบความรักให้แก่เขา ทำให้เขาสงสารเจ้า จำไว้ ความรักเหล่านั้นจะต้องเป็นความรู้สึกจริงๆ”
กล่าวจบประโยคนี้ เขาก็โบกมือเพื่อบอกให้นางออกไป
ภายในตำหนักกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง
ม่านลำแสงค่อยๆ จางหายไป
ใบหน้าเขาดูชัดเจนขึ้นมาหน่อย
เขาไม่ค่อยเข้าใจ
กระบี่พรหมจรรย์เป็นกระบี่ของอาจารย์ ในอดีตได้หายสาบสูญไปบนแผ่นดิน เหตุใดถึงมาปรากฏอยู่ในมือของหลิ่วสือซุ่ยได้? นี่เป็นเจตนาของท่านนักพรตอย่างนั้นหรือ?
หลิ่วสือซุ่ยเอากระบี่เล่มนี้ไปซ่อนไว้ที่ใด? เหตุใดผ่านมาหลายปี มันยังคงไม่ปรากฏออกมาอีก?
……
……
เสี่ยวเหอออกมาจากลานเมฆ มายังเมืองไห่โจว
หลังจากที่รับภารกิจนี้มา นางก็ย้ายจากเมืองอิ้งเฉิงมาที่นี่ ซื้อเหลาสุราเอาไว้แห่งหนึ่ง
นางนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวภายในเหลาสุรา สายตามองดูอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่กลับไม่มีความรู้สึกอยากอาหารแม้แต่น้อย
ดูแล้วเหมือนนางจะสงบนิ่ง แต่ความจริงแล้วกลับกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก เพราะนางใช้นิ้วลูบไล้สร้อยที่อยู่บนข้อมือไม่หยุด
สร้อยข้อมือเส้นนั้นดูปกติ แล้วก็ธรรมดาอย่างมาก ผิวนอกเป็นมันวาว ดูเย็นยะเยือกเล็กน้อย
หลายปีมานี้ นางทำเช่นนี้จนกลายเป็นนิสัย เวลาที่เผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ยากจะแก้ไข นางมักจะลูบสร้อยข้อมือนี้ไม่หยุด
เพราะการทำเช่นนี้จะทำให้นางเกิดความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด
และความหวาดกลัวก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่ทำให้ให้คนๆ หนึ่งใจเย็นลงได้
เมื่อ
