น แต่ละยอดเขาไม่เหมือนกัน
ยอดเขาเสินม่อโดดเดี่ยวที่สุด คล้ายคลึงกับยอดเขากระบี่ เป็นเหมือนกระบี่หินที่ชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า
แต่ยอดเขาปี้หูเขียวชอุ่ม ดูเหมือนสวนหินที่อยู่ในสวน ป่าอันหนาทึบคล้ายตะไคร่น้ำที่ปกคลุมอยู่ด้านบน ปกปิดทางขึ้นเขาทั้งหมดเอาไว้
มีแต่ต้องเดินอยู่ด้านใน ถึงจะรู้ว่ายอดเขาปี้หูนั้นใหญ่โตขนาดไหน การจะพบใครสักคนที่นี่เป็นเรื่องที่ยากอย่างมาก
เมฆหมอกที่หนาวเย็นเล็กน้อยลอยอยู่ในป่า ทางขึ้นเขาปรากฏให้เห็นลางๆ อยู่ด้านหน้า ดูคล้ายเส้นทางที่มุ่งตรงไปยังดินแดนแห่งเซียนเป็นอย่างมาก ราวกับว่ามันพร้อมจะหายไปได้ทุกเมื่อ
เมื่อมาถึงริมผาแห่งหนึ่ง จิ๋งจิ่วมองไปยังยอดเขาที่อยู่ไกลออกไปยอดนั้น นิ่งเงียบไปครู่ ก่อนจะกล่าวว่า “นับวันข้าก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบความหนาวเย็น”
ในอดีตตอนที่อยู่ในยอดเขานั้น เขาก็ไม่ชอบความหนาวเย็นที่ลอยออกมาจากก้นบ่อ ต่อให้มีหม้อไฟที่เดือดพล่านก็ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไรนัก
ตอนนี้หลังจากใช้ชีวิตอยู่ในที่ราบหิมะมาหลายปี ความรู้สึกเช่นนี้มันยิ่งรุนแรงขึ้น
ยอดเขาแห่งนั้นมีผาขาดหลายแห่ง บริเวณหน้าผามีเศษหิมะเกาะอยู่ แต่บนที่สูงกลับมีต้นสนทอดยาวเป็นแนว แผ่ไอเย็นออกมา ถึงแม้จะอยู่ห่างไกลขนาดนี้ก็ยังรู้สึกได้
ที่นั่นคือยอดเขาซั่งเต๋อ
สายตาเจ้าล่าเยวี่ยมองไปที่นั่น
จิ๋งจิ่วกล่าวต่อว่า “เมื่อก่อนคนผู้นั้นถูกขังอยู่ในคุกกระบี่ที่อยู่ด้านล่างยอดเขาซั่งเต๋อ”
เจ้าล่าเยวี่ยถึงได้รู
