“อาจารย์อาเล็กหน้าตาเป็นอย่างไร?”
“หล่อเหลาเป็นที่สุด”
“ในอดีตอาจารย์อาเล็กก็เรียนอยู่ที่นี่เหมือนอย่างพวกเราหรือ?”
“เรียน? เจ้าเห็นถ้ำที่อยู่บนหน้าผาฝั่งตรงข้ามไหม? ตอนนั้นเขานอนอยู่ที่นั่นทั้งวัน ศิษย์ร่วมสำนักต่างหัวเราะเยาะว่าเขาเกียจคร้าน ไหนเลยจะรู้ว่าเขากำลังใช้จิตเลี้ยงกระบี่อยู่!”
“หรือท่านไม่เข้าเรียน เหล่าอาจารย์ก็ไม่ลงโทษท่าน?”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เหล่าศิษย์ขั้นล้างกระบี่พลันได้สติขึ้นมาว่าตนเองมิได้พูดคุยอยู่ในถ้ำ หากแต่อยู่ในห้องเรียน
พวกเขารีบผละออกมาจากริมหน้าต่าง กลับมานั่งยังที่นั่งของตัวเอง กระวนกระวาย ด้วยกลัวว่าอาจารย์เซียนจะลงโทษ
ห้องเรียนนี้สอนเรื่องทฤษฎีกระบี่เบื้องต้น ผู้สอนคืออาจารย์เซียนแซ่หลี่ว์
แต่เหล่าศิษย์ขั้นล้างกระบี่คาดไม่ถึง อาจารย์เซียนแซ่หลี่ว์ไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “อยากดูก็ไปดูที่ริมธารสิ อยู่ตรงนี้จะไปมองเห็นอย่างไร?”
เหล่าศิษย์คล้ายไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง พวกเขาสบตากัน ก่อนจะมั่นใจว่าอาจารย์เซียนกล่าวเช่นนี้จริงๆ จึงส่งเสียงเฮออกมา จากนั้นรีบคารวะพลางวิ่งออกไป
อาจารย์เซียนหลี่ว์เดินมาริมหน้าต่าง มองดูเรือกระบี่ที่อยู่บนท้องฟ้า ลูบเคราตัวเองเบาๆ บนใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้มชื่นชม
