ในห้อง เด็กหนุ่มแซ่หยวนยังรออยู่ด้านใน
กู้ชิงรู้ว่าเขามีเรื่องจะคุยกับเด็กหนุ่มแซ่หยวน จึงมิได้ใส่ใจอะไร เพียงแต่เมื่อคิดถึงภารกิจที่อาจารย์มอบหมายให้กับตน จึงอดรู้สึกปวดหัวขึ้นมาไม่ได้
……
……
เด็กหนุ่มแซ่หยวนจากไปแล้ว
จิ๋งจิ่วเดินมาริมหน้าต่าง ทอดมองออกไปด้านนอกสวน
เขามองไปทางเมืองไป๋เฉิง ดูวัดแห่งนั้น
เขามองไปทางทิศใต้ ไม่รู้ว่าศิษย์พี่อยู่ที่ใด
……
……
เมืองจวี้เยว่
หมอกอันหนาวเย็นทางเหนือค่อยๆ กระจายตัว เมืองที่แต่เดิมคึกคักอย่างมากเมืองนี้กลับมามีชีวิตชีวามากขึ้นกว่าเดิม ร้านอาหารเหลาสุราต่างๆ คลาคล่ำไปด้วยลูกค้า ทุกที่ล้วนแต่เต็มไปด้วยควันที่ลอยออกมาจากการลวกเนื้อ
ภายในห้องส่วนตัวของเหลาสุราแห่งหนึ่ง บนโต๊ะมีหม้อไฟตั้งอยู่ ภายในหม้อมีน้ำแกงสีแดงและสีขาวกำลังเดือดปุดๆ อาหารที่ลวกอยู่ในน้ำแกงมีอยู่เจ็ดแปดอย่าง
ชายชราเตี้ยผอมขยี้จมูกตัวเอง รู้สึกเกิดความเบื่อหน่าย กล่าวว่า “กินเยอะๆ ไม่เบื่อหรือไง?”
ชายหนุ่มกล่าว “ใส่วัตถุดิบที่ไม่เหมือนกัน รสชาติก็ไม่เหมือนกัน บนโลกมีวัตถุดิบนับพันนับหมื่น รสชาติร้อยแปดพันเก้า แล้วจะเบื่อได้อย่างไร?”
ชายชราเตี้ยผอมคีบผักปวยเล้งขึ้นมาจากในน้ำแกงสีขาว กินลงไปพร้อมกับน้ำจิ้มงาและเต้าหู้ที่อยู่ในถ้วย พบว่ารสชาติไม่เลว
ไม่รู้ว่าอาหารร้อนเกินไปหรือว่าเมื่อครู่ขยี้แรงเกินไป จมูกของเขาแปรเปลี่ยนเป็นแดงขึ้น กล่าววาจาเสียงอู้อี้ไม่ชัดเจน “หลังจากนี้เจ้าจะทำ
