“ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน”
เขาเคยเจอลั่วไหวหนานเพียงครั้งเดียว
โดยมีพายุหิมะคั่นกลางเอาไว้ ห่างกันหลายร้อยจ้าง
……
……
“อาจารย์อากลับมาแล้ว!”
“อาจารย์อาคนไหน?”
“อาจารย์อาเล็ก!”
“อาจารย์อาจิ๋งจิ่ว?”
“ใช่!”
ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเที่ยง ธารสี่เจี้ยนถูกส่องจนเป็นสีขาว มิคล้ายแส้สีทองอีก หากแต่คล้ายเข็มขัดหยก
ภายในหอที่อยู่ริมธาร มีเสียงอุทานตกใจดังขึ้นมา
ศิษย์ขั้นล้างกระบี่สิบกว่าคนไม่สามารถนั่งเฉยได้อีก ต่างมาออกันอยู่ริมหน้าต่าง มองดูเรือกระบี่ที่ค่อยๆ บินลงมาจากบนท้องฟ้า
…………………………..
