ทั้งหมดของเรื่องนี้ จึงไม่สะดวกจะบอกเจ้า
ประตูหน้าถูกเคาะดังขึ้น เสียงของกู้ชิงดังขึ้นจากด้านนอก “อาจารย์ ถงหลูจากสำนักกระบี่ซีไห่ขอเข้าพบขอรับ”
……
……
ถงหลูจ้องมองดวงตาของจิ๋งจิ่วพลางกล่าว “ข้าจะสู้กับเจ้า เอาไว้เจ้ากลับไปชิงซานพักผ่อนเรียบร้อยแล้ว ให้ส่งจดหมายกระบี่มาหาข้า”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เพราะเหตุใด?”
ถงหลูกล่าว “เพราะหลิ่วสือซุ่ยฆ่าลั่วไหวหนาน”
กล่าวจบประโยคนี้ เขาก็มองดูไป๋เจ่า ในสายตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง มิได้กล่าวกระไร สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินออกไป
จิ๋งจิ่วกล่าว “เขารู้แล้ว”
“ถูกต้อง ไม่อย่างนั้นเขาน่าจะขอบคุณพวกเราที่ทำให้ศิษย์พี่ใหญ่ได้มีชีวิตอยู่ต่ออีกสามปี”
ไป๋เจ่าชาญฉลาด ย่อมต้องรู้ว่าที่เขาพูดมันหมายถึงเรื่องใด “ข้าเพียงแต่ไม่เข้าใจ ในเมื่อเขารู้แล้วว่าเรื่องที่ศิษย์พี่ใหญ่เล่ามิใช่เรื่องจริง เหตุใดเขายังรู้สึกโกรธเช่นนี้อยู่”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เพราะในเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง ลั่วไหวหนานทำผิดต่อพวกเรา แต่กลับมิได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขา เพราะสุดท้ายแล้วชีวิตเขาก็เป็นลั่วไหวหนานที่ช่วยเหลือเอาไว้”
ไป๋เจ่ากล่าว “เหตุใดศิษย์พี่ใหญ่จึงบอกความจริงกับเขา?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ความจริงใจ?”
“ถ้าเป็นเมื่อก่อนข้าก็คงจะคิดเช่นนี้ แต่ตอนนี้ข้าไม่รู้แล้วว่าแท้ที่จริงศิษย์พี่ใหญ่เป็นคนแบบไหนกันแน่”
ครั้นกล่าวจบ ไป๋เจ่าก็นิ่งเงียบไป
สายลมยามเช้าพัดปอยผมข้างหูของนางจนยุ่งเหยิงอีกครั้ง
จิ๋งจิ่วกล่าว
