ได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์มากแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการจะบำเพ็ญเพียรจนบรรลุสภาวะเลย
ในเวลานี้ ไป๋เจ่าถึงจะตื่นขึ้นมาอย่างแท้จริง แล้วก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ในขณะนี้
แต่นางมิได้พูดอะไรกับเซี่ยงหว่านซูและศิษย์ร่วมสำนัก หากแต่มองไปยังกลุ่มคน
สุดท้ายสายตาของนางไปหยุดอยู่ที่ด้านนอกกลุ่มคน
กลุ่มคนแหวกเปิดทางออก
ปลายทางเส้นนี้คือจิ๋งจิ่ว
……
……
ลั่วไหวหนานตายไปสามปีแล้ว
หลายๆ คนยังคงจำเรื่องราวที่เขาเล่าเรื่องนั้นได้
ในเรื่องราวนั้นมีการร่วมเป็นร่วมตายที่ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใดๆ มีความรักที่แข็งแกร่งดุจหินผา มีผู้บำเพ็ญพรตหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่ยังมิทันได้กลายเป็นคู่รักบำเพ็ญพรต
ไป๋เจ่าเดินเข้าไปหาจิ๋งจิ่ว
เซี่ยงหว่านซูและศิษย์สำนักจงโจวค่อนข้างเป็นห่วง เดินตามอยู่ด้านหลังนาง
กลุ่มคนเปิดทางกว้างขึ้น
ไป๋เจ่าเดินมาถึงตรงหน้าจิ๋งจิ่ว คุกเข่าคำนับ มิได้กล่าวกระไร
นี่คือการคารวะขั้นสูงสุด
มิจำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ ทุกคนพอจะเข้าใจแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เซี่ยงหว่านซูและศิษย์สำนักจงโจวโค้งคารวะจิ๋งจิ่ว แสดงความสำนึกขอบคุณ
……
……
เนื่องจากหมอกอันหนาวเย็นมิได้ถดถอยไปอีก หากแต่ลอยค้างอยู่ตรงด้านหน้าหน้าผา ไม่ยอมสลายไปไหน อีกทั้งเจอกับเรื่องราวที่ใหญ่โตเช่นนี้ การประลองวิถีพรตของงานชุมนุมเหมยฮุ่ยในปีนี้จึงจบลงแต่เพียงเท่านี้
เหล่าศิษย์หนุ่มสาวที่เข้าร่วมการประลองไม่มีใครแสดงความไม่พอใจออกมา ทุกคนนั่งเรือเมฆขอ
