งสำนักจงโจวออกมาจากที่ราบหิมะในวันเดียวกันนั้น
เหล่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกบำเพ็ญพรตต่างรอคอยอยู่บนทุ่งกว้าง กระทั่งเหอกั๋วกงก็ยังรีบเดินทางมาจากเมืองเจาเกอ
ท่ามกลางการจับจ้องของสายตาจำนวนนับไม่ถ้วน เรือเมฆค่อยๆ บินลงมายังทุ่งกว้าง
จิ๋งจิ่วและไป๋เจ่าเดินอยู่ด้านหน้าสุดของกลุ่มคน
ทุ่มหิมะสีขาว ด้านหลังคือเมืองสีขาว คนสองคนสวมชุดสีขาว
เมื่อเห็นภาพนี้ บนใบหน้าเหอกั๋วกงได้มีรอยยิ้มชื่นชมปรากฏขึ้นมา เขาหันไปกล่าวอะไรเบาๆ กับฟางจิ่งเทียนและเหรินเชียนจู่ที่อยู่ข้างกาย ทำให้เกิดเสียงหัวเราะดังขึ้นมา
ผู้คนที่รอคอยอยู่บนทุ่งกว้างส่งเสียงโห่ร้องยินดีขึ้นมา
โลกที่หนาวเย็นขนาดนั้น คนที่ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนคิดว่าตายไปแล้วกลับมีชีวิตรอดกลับมา นี่คือตำนาน
นอกจากนี้ยังมีเรื่องราวที่ลั่วไหวหนานเล่าออกมาเรื่องนั้นที่ยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ของจิ๋งจิ่วและไป๋เจ่าฝังลึกเข้าไปในจิตใจผู้คน
กู้ชิงมองดูเด็กหนุ่มแซ่หยวน ในใจครุ่นคิดว่านั่นมันอาจารย์ของเจ้านะ
เด็กหนุ่มแซ่หยวนรู้สึกจนปัญญา ในใจครุ่นคิดว่านั่นมันอาจารย์ของท่านนะ
……
……
เรือนพำนักบนทุ่งกว้างยังคงเหมือนเมื่อหกปีก่อน หลังใช้พลังเก็บกวาดทำความสะอาดก็ดูเหมือนเพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่
ภายในเรือนพำนักเงียบสงบ ไม่มีใครมาวุ่นวาย กระทั่งเหล่าศิษย์ชิงซานและศิษย์สำนักจงโจวก็ยังถูกกันเอาไว้ด้านนอก
ที่นี่มีแค่คนสำคัญของโลกแห่งการบำเพ็ญพรตอย่างเหอกั๋วกงและฟางจิ่งเทียน พวกเ
