พวกเขาช่วยเข้าใจ แต่แน่นอนว่ามิได้บอกเล่ารายละเอียดอะไร
ผู้บำเพ็ญพรตเหล่านั้นย่อมต้องเข้าใจ พวกเขาบอกว่าไม่เป็นไร ทั้งยังเสนอตัวรับผิดชอบหน้าที่ลาดตระเวนพื้นที่รอบนอก
ถงหลูยังคงยืนอยู่ไกลๆ เมื่อมองดูถ้ำที่อยู่ในส่วนลึกของอุโมงค์ที่กำลังยุ่งวุ่นวาย อารมณ์ของเขายิ่งสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ
ภายในถ้ำ กู้ชิงพลันพบว่ากระบี่เหล็กยังคงลุกไหม้ จึงรีบเตือนจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วขยับความคิด เปลวไฟบนกระบี่เหล็กพลันดับลง
เขามองดูกระบี่เหล็ก รู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไร
กระบี่เหล็กลุกไหม้มาหกปี เขาเคยชินกับการที่มีเปลวไฟลุกไหม้อยู่บนกระบี่เหล็กเล่มนี้ไปเสียแล้ว ทั้งยังรู้สึกว่ากระบี่เหล็กมันก็ควรจะมีลักษณะเป็นเช่นนั้น
ในเวลานี้เขาถึงได้นึกขึ้นมาได้ว่าเดิมทีตัวกระบี่เหล็กนั้นไม่มีเปลวไฟ
ด้านนอกถ้ำมีลมพัดเข้ามา เขาถึงได้นึกขึ้นมาได้ ที่แท้มิใช่ทุกสายลมที่หนาวเหน็บเช่นนั้น
เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ เขาก็ผล็อยหลับลงไป
กู้ชิงและเด็กหนุ่มแซ่หยวนคอยเฝ้าอยู่ข้างกาย มิยอมจากไปไหน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาไป๋เฉ่านั้นหรือเป็นเพราะว่าหมอกอันหนาวเย็นนั้นจากไปแล้ว สีหน้าของจิ๋งจิ่วจึงค่อยๆ แดงเรื่อขึ้น
ในช่วงเวลากลางดึก เขาตื่นขึ้นมา ก่อนจะพบว่ารอบกายมิได้เงียบสงัดเหมือนอย่างเมื่อหกปีก่อนอีก หากแต่มีเสียงซุบซิบพูดคุยกันเยอะแยะมากมาย
เขาสำรวจดูตัวเอง ก่อนจะมั่นใจว่าไม่เป็นอะไร จึงลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินออกไปนอกถ้ำ
กู้ชิงและเด็
