กหนุ่มแซ่หยวนเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด พวกเขานั่งพิงเก้าอี้ไม้ไผ่งีบหลับไป ครั้นได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็ตื่นขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืน
“พวกเจ้าอยู่ที่นี่ อย่าไปไหนไกล ข้าจะออกไปขยับร่างกายหน่อย”
จิ๋งจิ่วกล่าว
กู้ชิงไหนเลยจะยอมฟัง เขาเข้าไปพยุงแขนของจิ๋งจิ่วเอาไว้ สายตามองดูศิษย์สำนักจงโจวที่อยู่ในถ้ำ พลางกล่าวเสียงเบาๆ ว่า “อาจารย์ ปราณกระบี่ของท่านใกล้จะไม่เหลือแล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เป็นแบบนี้มาโดยตลอด ไม่เป็นไร”
ที่เขาพูดเป็นความจริง
หมอกอันหนาวเหน็บนั้นทำให้การหมุนเวียนของทุกสรรพสิ่งบนโลกแปรเปลี่ยนเป็นช้าลง กระทั่งพลังวิญญาณบนโลกก็คล้ายจะจับตัวเป็นก้อน ยากที่จะดูดซับได้
เขาคำนวณเอาไว้อย่างชัดเจน ในตอนที่หมอกหนาที่สุด ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณภายในถ้ำจะลดลงเหลือไม่ถึงสามในร้อยส่วนของเวลาปกติ
เขาต้องใช้เพลิงกระบี่รักษาอุณหภูมิภายในถ้ำเอาไว้ เดิมปราณก่อกำเนิดก็ถูกเผาเผลาญออกไปเป็นจำนวนมากอยู่แล้ว ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณเช่นนี้ยิ่งทำให้ไม่สามารถฟื้นฟูปราณก่อกำเนิดได้ตลอดเวลาเหมือนอย่างปกติ ดังนั้นจึงทำได้เพียงฟื้นฟูได้เท่าไรก็ใช้ออกไปเท่านั้น พูดอีกอย่างก็คือในช่วงเวลาหกปีนี้ ปราณก่อกำเนิดของเขาไม่เคยเต็มเลย เรียกได้ว่าโคจรอย่างยากลำบากในระดับที่ต่ำที่สุด
การที่ร่างกายของเขาอ่อนแอลงก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับหมอกอันหนาวเย็นด้วยเช่นกัน เพราะทุกอย่างเปลี่ยนเป็นช้าลง แต่ว่าสิ่งเ
