ได้ แต่ตอนนี้มาคิดดูมันกลับมีเหตุผล”
เด็กหนุ่มแซ่หยวนถามอย่างใคร่รู้ “คำพูดอะไร?”
กู้ชิงชี้ไปยังนอกหน้าต่างพลางกล่าวว่า “พระอาทิตย์อยู่ตรงนั้น ไม่ว่าเจ้าจะปิดมันอย่างไร สุดท้ายมันก็ถูกคนมองเห็นอยู่ดี หากเจ้าไม่ชอบให้คนมอง อย่างนั้นสิ่งที่เจ้าต้องทำก็คือทำให้ตัวเองสว่างยิ่งขึ้น สว่างจนทำให้ตาพวกเขาบอด”
เด็กหนุ่มแซ่หยวนงุนงงไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวพึมพำว่า “ช่างหยิ่งผยองนัก”
กู้ชิงกล่าว “สว่างจนตาพวกเขาบอดประโยคนี้ ข้าเป็นคนพูดเอง แต่ข้าคิดว่านั่นคือความคิดของอาจารย์ทั้งสอง”
……
……
ในวันที่สองหลังขออนุญาตฟางจิ่งเทียน กู้ชิงและเด็กหนุ่มแซ่หยวนได้เดินทางออกจากเรือนซีซาน เข้าไปยังเมืองเจาเกอ
กู้ชิงมอบยาวิเศษบางอย่างให้ตระกูลจิ๋ง แน่นอนว่าเป็นยาที่เขาตั้งใจเลือกมา มันสามารถช่วยให้คนธรรมดามีร่างกายที่แข็งแรง แต่ฤทธิ์ยาค่อนข้างอ่อน ไม่ถึงกับทำให้เกิดปัญหาอะไร
เด็กหนุ่มแซ่หยวนไปยังตระกูลเจ้า ส่วนเขาจะเอาอะไรไปให้นั้น กู้ชิงมิได้ใส่ใจ ในฐานะที่เป็นศิษย์ นี่เป็นเรื่องที่ตัวเขาควรจะทำ
จากนั้น งานชุมนุมเหมยฮุ่ยก็เริ่มขึ้น
งานชุมนุมเหมยฮุ่ยในปีนี้จัดขึ้นโดยสำนักจงโจว ได้ยินว่าผู้ชนะจะได้รับรางวัลเป็นยาวิเศษระดับสูง เทียบกับครั้งที่แล้วแตกต่างกันค่อนข้างมาก
รางวัลของผู้ชนะในงานชุมนุมเหมยฮุ่ยครั้งที่แล้วคือได้รับการประสาทพรจากฉานจึ
ที่น่าเสียดายก็คือกั้วตงซึ่งได้ที่หนึ่งในการประลองวิถีพิณได้หายตัวไป ไ
