ือที่ใด?
มีลมพัดมาจากในป่า ไหลขึ้นมาตามหน้าผา พัดดอกไม้ที่อยู่ด้านนอกถ้ำ ตกลงมาบนใบหน้าเขา
เขาได้กลิ่นเค็มที่อยู่ในสายลม แล้วยังมีกลิ่นคาวจางๆ เขาถึงได้รู้ว่าที่นี่อยู่ห่างจากทะเลไม่ไกลแล้ว
ทะเลด้านนั้นน่าจะเป็นทะเลตะวันตก
ลมทะเลพัดมา บัณฑิตชราปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง กล่าวว่า “ไปกันเถอะ”
หลิ่วสือซุ่ยไม่ได้ถามว่าจะไปที่ใด เขาเก็บข้าวของอย่างเงียบๆ แวะไปปัสสาวะในป่าด้านนอกถ้ำ ก่อนจะเดินตามบัณฑิตชราลงไปจากเขา
ด้านล่างขุนเขาสีเขียวมีหุบเขาที่มืดสลัว
ทั้งสองคนใช้เวลาหลายวันเดินทะลุหุบเขาที่มืดสลัว จากนั้นเข้าไปยังทางใต้ดินที่มืดสลัวยิ่งกว่าเดิมเส้นหนึ่ง
พวกเขาเดินไปอีกหลายวัน ในที่สุดก็เดินออกมาจากทางใต้ดิน กลับขึ้นมายังพื้นดิน
เสียงคลื่นทะเลกระแทกโขดหินคล้ายดังอยู่ใกล้ๆ หู
เบื้องหน้าคือกองหิมะจำนวนนับไม่ถ้วน
หลิ่วสือซุ่ยมองดูทะเลตะวันตกที่อยู่ท่ามกลางความมืดอย่างเงียบๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในศาลเจ้าเทพทะเลที่ผุพังแห่งนั้น
บนกำแพงที่เปียกชื้นมีดอกเกลือจับตัวกลายเป็นภาพที่ดูแปลกประหลาดอย่างมาก
ธรณีประตูที่ทำจากไม้ถูกลมทะเลกัดเซาะผุพังไปมากกว่าครึ่ง ดูแล้วค่อนข้างน่าขยะแขยง
นี่ล้วนแต่เป็นภาพที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
บัณฑิตชรามิได้ตามเขาเข้าไปในศาลเจ้า
ภายในศาลเจ้าเก่ามีเพียงเขาและเทพทะเลองค์นั้น
แสงดาวสาดส่องลงไปบนทะเล ส่องประกายระยิบระยับเบาบาง ก่อนจะตกกระทบไปบนใบหน้าของเทพทะเล
เวล
