หลิ่วสือซุ่ยกล่าว “เพราะสำหรับข้าแล้ว เขาก็คือคนชั่ว”
คนชุดดำโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ทั้งรู้สึกประหลาดใจและสนใจในการพูดของเขา “เหตุใดจึงกล่าวเช่นนี้?”
หลิ่วสือซุ่ยนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “คุณชายไม่อาจกลับมาจากที่ราบหิมะได้ ข้าคิดว่าเป็นเพราะเขา”
คนชุดดำคล้ายครุ่นคิดอะไร ก่อนกล่าวว่า “ถึงแม้ข้าจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดเจ้าจึงดังดันคิดว่าเขาทำร้ายจิ๋งจิ่ว แต่มันก็มีเหตุผลอย่างมากทีเดียว”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าว “ขอบคุณ”
การขอบคุณก่อนหน้านี้ เป็นการขอบคุณที่อีกฝ่ายไม่คิดอาศัยสภาวะบีบบังคับเอากระบี่พรหมจรรย์ไป
การขอบคุณครั้งนี้เป็นการขอบคุณที่อีกฝ่ายยอมรับในเหตุผลของตน
“เจ้ารู้ใช่ไหมว่าเหตุใดหลายปีก่อนหน้านี้ข้าถึงไม่ยอมพบเจ้า? นั่นเป็นเพราะเจ้ายังไม่แข็งแกร่งพอ อีกทั้งข้าไม่ค่อยเชื่อเจ้า”
คนชุดดำมองหลิ่วสือซุ่ย ในหัวคิดถึงปีศาจกุ่ยมู่หลิงที่อยู่ในแม่น้ำจั๋วเมื่อหลายปีก่อน ในใจครุ่นคิดว่าถึงแม้ชีวิตของเจ้าจะถูกข้าเปลี่ยนแปลงก็ตาม
หลิ่วสือซุ่ยกล่าว “ข้าไม่เข้าใจความหมายของท่าน”
คนชุดดำกล่าว “ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องเชื่อใจ ลำพังแค่ที่เจ้าบอกว่าจะฆ่าแต่คนที่เจ้ายินดีฆ่า สำหรับข้ามันจะมีประโยชน์อันใด? ปู้เหล่าหลินมิใช่วัดกั่วเฉิง”
หลิ่วสือซุ่ยครุ่นคิด กล่าวว่า “คนที่พวกท่านอยากฆ่ามีมากมาย ยังไงในนั้นก็ต้องมีคนที่เหมาะกับข้า”
เหมาะที่เขาจะไปฆ่า
คนชุดดำกล่าว “ช่างเป็นคนหนุ่มที่น่าสนใจจริงๆ แต่ว่าตอนนี
