อาวุธวิเศษที่ชั่วร้ายนั้นถูกฟันขาดเป็นสองท่าน ตกลงบนพื้น คล้ายอสรพิษที่ถูกฆ่าอย่างไรอย่างนั้น
ศิษย์สำนักซานชิงสองคนทั้งโกรธและตกใจเป็นอย่างมาก พวกเขามองผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักพลางตะโกนว่า “ศิษย์พี่เฉิน ท่านคิดจะทำอะไร!”
ผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักแซ่เฉินผู้นั้นใบหน้าขาวซีด เขามองหลิ่วสือซุ่ยอย่างตกตะลึง พลางกล่าวอย่างไม่เข้าใจ “เหตุใดเจ้าจึงขวางข้า?”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวว่า “ฆ่าสหายสองคนปิดปาก เสร็จแล้วค่อยช่วยข้าปกปิดร่องรอย จากนั้นก็ป้ายสีเรื่องฆ่าคนมาที่ข้า?”
ผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักผู้นั้นรีบแก้ต่างอย่างร้อนใจ “แบบนี้เจ้าถึงจะเชื่อข้า มิใช่หรือ?”
“ตามหลักแล้ว ข้าควรจะรับเอาไว้นั่นแหละ”
หลิ่วสือซุ่ยมองเขา พลางกล่าว “แต่ข้าไม่ชอบแบบนี้”
ครั้นกล่าวจบประโยคนี้ ในส่วนลึกของดวงตาของเขาพลันมีเพลิงปีศาจสองดวงลุกโชนขึ้นมา เป็นสีแดงฉาน ไอพลังที่แผ่กระจายออกมาจากร่างกายแปรเปลี่ยนเป็นคุ้มคลั่ง
ผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักผู้นั้นร้องอุทานตกใจ พลางเรียกอาวุธวิเศษออกมา ด้วยคิดจะขี่มันบินหนีไป
ตู้มๆๆๆ!
หมัดแสงสิบกว่าสายพุ่งออกมาจากรอบตัวหลิ่วสือซุ่ย โจมตีเข้าใส่ผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักผู้นั้น
หมัดเหล่านั้นมิใช่หมัดจริงๆ สีแดงสีดำสลับปะปน นั่นคือวิชาปีศาจโลหิตที่ขับเคลื่อนด้วยเพลิงปีศาจ!
ทุกที่ล้วนแต่เต็มไปด้วยหมัดเพลิงปีศาจ แล้วผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักจะหนีไปได้อย่างไร
เสียงที่เหมือนโจมตีลงไปบนหนังสัตว์หนาๆ ดังรัวขึ้นมา บนร่า
