งกายของผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักมีรอยยุบปรากฏขึ้นมาสิบกว่ารอย ร่วงตกลงไปบนพื้นอย่างแรง สิ้นใจไปในทันที
หลิ่วสือซุ่ยมองไปทางศิษย์ซานชิงทั้งสองคน
ศิษย์ซานชิงใบหน้าขาวซีด แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะหลบหนี มือร่ายเคล็ดกระบี่พลางกล่าว “ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดเมื่อครู่เจ้าถึงช่วยพวกข้า แต่ตอนนี้เชิญลงมือเถอะ!”
หลิ่วสือซุ่ยถาม “เหตุใดพวกเจ้าต้องการฆ่าข้า?”
ศิษย์สำนักซานชิงกล่าว “มารชั่วที่ทรยศสำนักไปเข้ากับพรรคมาร ทั้งยังสังหารผู้อาวุโสฝ่ายธรรมมะเหมือนอย่างเจ้า ไม่ว่าใครก็มีสิทธิ์ลงโทษทั้งนั้น!”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าว “กล่าวมีเหตุผล พวกเจ้ามิใช่มารชั่ว อย่างนั้นเหตุใดข้าต้องฆ่าพวกเจ้า?”
……
……
หลิ่วสือซุ่ยกลับมายังเมือง สองมือหิ้วศิษย์สำนักซานชิงทั้งสองคนที่สลบไสล คล้ายกับหิ้วไก่มาสองตัว
ด้วยรถม้าที่เสียหายอย่างหนักคันนั้น เขาหาโรงเตี๊ยมที่ครอบครัวนั้นพักจนเจอ จากนั้นให้เถ้าแก่ที่มีสีหน้าหวาดกลัวพาไปยังห้องพักของพวกเขา
ประตูห้องเปิดออก ชายคนนั้นขยี้ดวงตา เมื่อพบว่าเป็นอาจารย์เซียนที่เมื่อครู่เพิ่งจะช่วยชีวิตครอบครัวของตัวเองไว้ ใบหน้าเผยให้เห็นถึงความยินดี รีบคุกเข่าลงไปกับพื้น
หญิงสาวผู้นั้นก็รีบคุกเข่าลงไปกับพื้นเช่นกัน พลางกดศีรษะบุตรของตนลงไป กล่าวขอบคุณไม่หยุด
“รบกวนพวกเจ้าช่วยดูแลพวกเขาด้วย ไว้พวกเขาตื่นขึ้นมาแล้วค่อยบอกพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น”
หลิ่วสือซุ่ยวางศิษย์ซานชิงที่สลบไสลสองคนนั้นลงกับพื้น
