า “เลือดแพะ! เป็นเลือดแพะขอรับ!”
ศิษย์สำนักซานชิงสองคนนั้นกับผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักที่ตายไปยังไม่ได้แจ้งไปยังที่อื่น ขอเพียงตัวเองไม่ทำอะไรวุ่นวาย ก็น่าจะปลอดภัย
อย่างน้อยก็ก่อนที่ศิษย์สำนักซานชิงสองคนนั้นจะตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้
หลิ่วสือซุ่ยคิดเช่นนี้ พลางเตรียมจะจากไป แต่จู่ๆ ก็คิดขึ้นมาได้ว่าถ้าหากครอบครัวที่อยู่ในเมืองนั้นมาเจอกับโจรพวกนี้ระหว่างทาง เกรงว่าคงจะมีอันตรายเป็นแน่
เขาถามว่า “ใครคือหัวหน้า?”
เหล่าโจรกระวนกระวายและหวาดกลัว ไม่มีเสียงตอบ แต่หลายคนต่างเหลือบมองไปยังชายหน้าตาน่ากลัวผู้หนึ่ง
ชายผู้นั้นถลึงตากลับไปอย่างดุร้าย ก่อนจะหยิบเอาดาบที่อยู่บนแพะย่างมา พลางตะโกนอย่างสิ้นหวังแล้วฟันไปทางหลิ่วสือซุ่ย
เสียงหนึ่งดังชัดเจน ศีรษะของโจรผู้นั้นหายไป ก่อนจะเอนตัวล้มตึงไปกับพื้น
“ต่อไปอย่าเป็นโจรอีก แบบนั้นมันไม่ดี อีกทั้งยังอันตรายด้วย”
หลิ่วสือซุ่ยชี้ไปยังศพไร้ศีรษะที่นอนอยู่บนพื้น ก่อนกล่าวกับพวกโจรว่า “พวกเจ้าดู เหมือนอย่างนี้”
เดิมเขายังเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่เหล่าโจรส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ต่างวิ่งกระจัดกรจายเข้าไปในป่าราวกับฝูงสัตว์
หลิ่วสือซุ่ยครุ่นคิด แต่ก็มิได้ตามไปไล่ฆ่า
ร่องรอยของเขากำลังจะเปิดเผยออกมาแล้ว
เขาไม่อาจไปยังจุดติดต่อของปู้เหล่าหลินได้
ท้องฟ้าปลอดโปร่ง
เพลิงปีศาจพุ่งออกมาจากใต้เท้าเขา
ลมพัดขึ้นมา ภายในป่ามีเงาสายหนึ่งปรากฏขึ้นมา
หลังจากนั
