ิ่งขาวซีด
ในม่านตาของเขามีมนุษย์ทองคำตัวเล็กปรากฏขึ้นมา
เขาชี้นิ้วยิงลำแสงที่ดูสวยงามออกไปเส้นหนึ่ง
ลำแสงเส้นนั้นแฝงเอาไว้ด้วยแรงกดดันอันมหาศาล มิใช่ระดับของผู้บำเพ็ญพรตขั้นจินตันอย่างแน่นอน ปกคลุมรัศมีไปสิบกว่าจ้าง
ไม่ว่าคนชุดดำผู้นั้นจะเคลื่อนไหวได้รวดเร็วแค่ไหนก็ไม่มีทางหลบได้
แต่หลังจากนั้นก็ได้เกิดเรื่องเหนือความคาดหมายของเขาขึ้นอีกครั้ง
จู่ๆ คนชุดดำที่สวมหมวกลี่เม่าผู้นั้นได้หายไป
จากนั้นนางก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าลั่วไหวหนาน พร้อมกับลำแสงกระบี่อีกสิบกว่าสาย
ลำแสงกระบี่เหล่านั้นพุ่งออกมาจากร่างกายของนาง
ต่อให้เป็นหลบหนีฟ้าดินก็ไม่อาจเทียบได้
ร่างกระบี่ไร้ลักษณ์!
ลั่วไหวหนานคิดถึงภาพบางภาพที่กั้วหนานซานเคยเล่าให้ตนฟังได้ พลันรู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก
เขามองดวงตาของคนที่อยู่ใต้หมวกลี่เม่าผู้นั้น คาดเดาได้ว่านางคือใคร
เจ้าล่าเยวี่ย!
เขาส่งเสียงคำราม สิบนิ้วประกบเข้าด้วยกัน
ท้องฟ้ายามค่ำคืนเปลี่ยนแปลงรูปร่าง ส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง
ราวกับมีภูเขายักษ์ที่ไร้รูปลักษณ์สองลูกถาโถมเข้าใส่เจ้าล่าเยวี่ย
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้หลบ หากแต่ฝืนรับการโจมตีเอาไว้
มือของลั่วไหวหนานตะปบไปที่คอของนาง
บนมือของเขาเต็มไปด้วยรอยบาดแผล พ่นศรโลหิตออกมา
ขอเพียงเขาออกแรงนิดหนึ่ง เจ้าล่าเยวี่ยก็จะตายทันที
แต่ไม่ทันแล้ว
กำปั้นของหลิ่วสือซุ่ยที่ห่อหุ้มเอาไว้ด้วยเพลิงอาคมสีดำพุ่งเข้าไปที่ท้องน้อยเขาราวกับมังกร
เ
