หมาะสำหรับเอามาใช้วางข่ายพลังเป็นพิเศษ
หน้าต่างเปิดออกเป็นช่องว่างเล็กๆ
เจ้าล่าเยวี่ยปรากฏตัวขึ้นในห้อง สำแสงกระบี่ที่อยู่บนเสื้อผ้าและเส้นผมค่อยๆ หายไป
กู้ชิงวางข่ายพลังที่อยู่ตรงนอกหน้าต่างขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้ามายืนอยู่ข้างนาง จากนั้นหยิบเอาหีบใบหนึ่งมาจ่อตรงปากนาง
เจ้าล่าเยวี่ยถ่มโลหิตสดๆ คำหนึ่งลงไปในหีบ จากนั้นกระชากชุดสีดำออก แล้วโยนลงไปในหีบเช่นกัน
ไฟกระบี่ลุกโชน
เพียงพริบตา โลหิตและชุดสีดำที่อยู่ในหีบก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
กู้ชิงรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
อีกประเดี๋ยวหญ้าสามพิสุทธิ์นั้นก็จะถูกนำมาปลูกไว้ในเถ้าถ่านเหล่านี้ หลังปิดบังไอพลังแล้ว เชื่อว่าคงจะไม่มีใครเห็นถึงความผิดปกติได้
กระทั่งพวกเขาจัดการเรื่องราวเหล่านี้เสร็จเรียบร้อย เหล่าผู้บำเพ็ญพรตที่อยู่ในหอเจินชี่ถึงได้รู้ตัว เสียงแหวกอากาศดังขึ้น พวกเขาน่าจะกำลังรีบไปทางด้านนั้น
กู้ชิงมองเจ้าล่าเยวี่ย
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ยังมีปัญหาบางอย่างเหลืออยู่ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของพวกเรา”
กู้ชิงถาม “คนผู้นั้นคือใคร?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “หลิ่วสือซุ่ย”
กู้ชิงตกใจเล็กน้อย ก่อนกล่าวอย่างทอดถอนใจ “นั่นสิ ก็มีแต่พวกเรานี่แหละถึงจะทำเรื่องนี้”
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาถามขึ้นมาอีกว่า “แต่ว่าเจ้านั่นคาดการณ์ถึงเรื่องนี้ได้อย่างไร?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “มิใช่คาดการณ์ได้ หากแต่เป็นเขาที่เป็นคนวางกับดักนี้ขึ้นมา”
……
……
ใน
