ู่เล็กน้อย
บนโต๊ะมีชาเชวี่ยเสอวางอยู่สองถ้วย
แต่ภายในห้องกลับมีเขาเพียงแค่คนเดียว
……
……
ภายในบ้านหลังหนึ่งในเมืองกุ้ยอวิ๋น
ที่นี่ก็มีคนอยู่แค่คนเดียว
เจ้าล่าเยวี่ยที่อยู่ในชุดสีดำนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น เบื้องหน้าคือหน้าต่างบานหนึ่ง
ด้านนอกหน้าต่างคือถนนสายหนึ่ง ห่างออกไปหลายสิบจ้างมีเรือนหลังเล็กอยู่หลังหนึ่ง รอบนอกเรือนมีศิษย์ของสำนักเป่ยซี
นางตรวจสอบจนมั่นใจแล้วว่าลั่วไหวหนานอยู่ในเรือนหลังนี้
ผ่านมาสามปี นางกลับมาหวีผมใหม่ ทั้งยังมัดขึ้นเป็นเปียเล็กๆ สวมใส่หมวกลี่เม่าเอาไว้
กระบี่อยู่ในฝัก แผ่ไอเย็นจางๆ ออกมา นั่นคือกระบี่พรหมจรรย์ที่จินหมิงเฉิงให้นางมา
นางกำลังรอคอยการมาถึงของช่วงเวลานั้น
ส่วนจะเป็นเมื่อใดนั้น นางไม่รู้
ลั่วไหวนานเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะในเมื่อเป็นการแสดง อย่างนั้นก็ต้องแสดงให้เหมือนจริงที่สุด แล้วก็ต้องกะทันหันด้วย
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด บนบานประตูของตู้เสื้อผ้าได้มีรูกลมเล็กๆ รูหนึ่งปรากฏขึ้นมา
ลำแสงกระบี่สายหนึ่งปรากฏขึ้นมา จากนั้นดับลงไป วาดผ่านร่างกายของลั่วไหวหนาน ตัดมุมแขนเสื้อไปชิ้นหนึ่ง จากนั้นฟันลงไปบนมุมโต๊ะ
ลั่วไหวหนานลุกขึ้นมา ระฆังดาวเหนือปรากฏออกมาอย่างไร้ซุ่มเสียง กระแทกไปที่คนชุดดำที่พุ่งตัวออกมาจากในตู้เสื้อผ้าราวกับภูติผี
คนชุดดำมิได้หลบ มิขวาตะปบออกมา เพลิงอาคมสิบกว่าสายพ่นออกมา ปกคลุมลั่วไหวหนานเอาไว้
ลั่วไหวหนานใช้วิชาหลบหนีฟ้าดิน หายตัวไป
