ปลายฤดูใบไม้ผลิ อากาศค่อยๆ ร้อนอบอ้าว บรรยากาศค่อนข้างอึดอัด
พระสนมหูเอนกายอยู่บนตั่ง แขนเสื้อข้างซ้ายที่ค่อนข้างกว้างห้อยปรกลงมาที่ด้านหน้า ปิดท้องที่ปูดนูนขึ้นมาเอาไว้
ตามหลักแล้ว ภายในวังตอนนี้ไม่มีพระสนมคนไหนจะคุกคามถึงตำแหน่งของนางและความปลอดภัยของลูกในครรภ์ของนางได้ อีกทั้งยังมีหมอหลวงและอาจารย์เซียนหญิงจากสำนักจงโจวมาคอยคุ้มครองดูแลในทุกๆ วัน ร่างกายของนางน่าจะแข็งแรงเป็นอย่างมาก แต่มิรู้เพราะเหตุใด ใบหน้าของนางค่อนข้างขาวซีด สีหน้าดูเหนื่อยล้า ดูไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไร กระทั่งอารมณ์ก็ฉุนเฉียวกว่าแต่ก่อนมาก วันนี้เป็นเพราะเรื่องเล็กน้อยเรื่องหนึ่ง นางจึงไล่นางกำนัลอาวุโสที่คอยรับใช้ใกล้ชิดข้างกายและนางกำนัลคนอื่นๆ ออกไปทั้งหมด
เสียงแจ้งเตือนดังออกมาจากด้านนอกตำหนัก
พระสนมหูค่อนข้างแปลกใจ นางยันกายขึ้นมา ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ท่าทางดูเคลื่อนไหวมิค่อยสะดวก แต่นี่กลับเป็นสิ่งที่นางจงใจทำออกมาเพื่อให้ผู้ที่มาเยือนได้เห็น
นางทราบถึงสถานะของลู่กั๋วกงเวลาที่อยู่ต่อหน้าฮ่องเต้ดีกว่าใคร
ลู่กั๋วกงเห็นภาพนี้ จึงรีบกล่าวขึ้นมาว่า “พระสนมเชิญนั่งก่อนพ่ะย่ะค่ะ เชิญนั่งก่อน”
พระสนมหูยิ้มเล็กน้อยพลางนั่งลงไป ก่อนจะกล่าวถามด้วยสีหน้าอ่อนโยนว่า “วันนี้กั๋วกงมีธุระอันใด? หรือฝ่าบาททรงต้องการพบข้า?”
ในตอนที่ถามประโยคนี้ออกมา ภายในใจนางรู้สึกตื่นเต้น รู้สึกตั้งตารอคอย แล้วก็ไม่ค่อยสบายใจ
ฝ่าบาทมิได
