กต้อง”
บุตรชายตกใจเป็นอย่างมาก กล่าวว่า “หรือว่าคนที่ทำสัญญากับท่านปู่ในตอนนั้นก็คือ…นักพรตจิ่งหยาง?”
ลู่กั๋วกงกล่าว “นอกจากนี้แล้วก็ไม่อาจมีคำอธิบายอื่นอีก เจ้าคิดยังไง?”
บุตรชายหัวร่อพลางกล่าว “ยังจะคิดอะไรได้อีกล่ะท่านพ่อ? ตอนนี้ลูกรู้สึกดีเป็นอย่างมาก ถึงขนาดอยากจะออกไปตะโกนดังๆ ว่า —- ตระกูลข้าเยี่ยมที่สุดเลย!”
ลู่กั๋วกงยิ้มพลางส่ายศีรษะ ก่อนกล่าวเตือนว่า “นักพรตจิ่งหยางบรรลุกลายเป็นเซียนไปแล้ว”
บุตรชายนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา จึงอดรู้สึกเสียใจไม่ได้ ก่อนจะคิดถึงเรื่องเรื่องหนึ่งขึ้นมา กล่าวว่า “แล้วจะจัดการอย่างไรขอรับ? ต่อให้ฝ่าบาททรงไว้พระทัยท่านแค่ไหน แต่ก็เป็นไปได้ยากที่จะพาคนเข้าไปในวังโดยไม่มีใครรู้ได้ ตอนนั้นคนที่จิ๋งจิ่วเข้าวังไปพบคือฝ่าบาท สถานการณ์มันไม่เหมือนกันนะขอรับท่านพ่อ”
“ไม่ยาก หลังฝ่าบาททรงรู้ว่านางออกมาจากชิงซาน และอาจจะมายังเมืองเจาเกอ พระองค์ทรงให้ข้า…”
ลู่กั๋วกงคิดถึงบทสนทนาในห้องทรงพระอักษร สีหน้าดูแปลกประหลาดไป ก่อนกล่าวว่า “เตรียมพานางเข้าวัง”
……………………………………………………………
