พลางกล่าวว่า “ไหนบอกว่าคืนนี้จะมีการประมูล เหตุใดจู่ๆ จึงมายกเลิก?”
ผู้ดูแลเรือนเป่าซู่กล่าวขอโทษติดต่อกัน จากนั้นกล่าวว่า “อีกประเดี๋ยวทางเราจะมีของขวัญมอบให้ ขอท่านอาจารย์เซียนได้โปรดให้อภัยด้วย อีกสักหลายวันค่อยมาดูใหม่”
หากเป็นเวลาปกติ เมื่อคิดถึงผู้ที่อยู่เบื้องหลังของเรือนเป่าซู่ ผู้บำเพ็ญพรตเหล่านี้จะต้องรับเอาของขวัญแล้วจากไป ไม่มีทางมาก่อความวุ่นวายอะไรแน่ เพียงแต่วันนี้พวกเขามีความต้องการยาเซียนเหลียน[1] กล่องหนึ่งที่อยู่ในการประมูล อีกทั้งนั้นยังต้องการเป็นการด่วนด้วย จึงไม่อาจจากไปได้จริงๆ
“ผู้อาวุโสเจียงของสำนักข้ามุ่งจะบรรลุสภาวะขั้นมิประจักษ์ กำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญ เจ้าจะให้พวกข้ารอถึงเมื่อไร?”
ผู้บำเพ็ญพรตคนหนึ่งตะคอกใส่ผู้ดูแลคนนั้น
ผู้ดูแลคนนั้นสีหน้าเรียบเฉย กล่าวว่า “ขออภัยด้วย คืนนี้ทางเรือนของเราต้องจัดการบัญชี จึงมิอาจต้อนรับท่านอาจารย์เซียนได้จริงๆ”
ผู้บำเพ็ญพรตเหล่านั้นโมโหเป็นยิ่งนัก ในใจครุ่นคิดว่าเรื่องเล็กน้อยอย่างจัดการบัญชีเช่นนี้ จะมาทำให้การประมูลที่นัดหมายเอาไว้เรียบร้อยแล้วต้องมายกเลิกได้อย่างไร?
ทันใดนั้นเอง พวกเขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย มาตรว่าเบื้องหลังของเรือนเป่าซู่จะยิ่งใหญ่ แต่ก็แทบจะมิเคยทำเรื่องไร้เหตุผลเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นสีหน้าของผู้ดูแลคนนี้ก็แลดูเรียบเฉยเกินไป ราวกับมั่นใจว่าต่อให้ข้ออ้างจะฟังดูเหลวไหลเพียงใด เขาก็ไม่กังวลว่าจะถูกลูก
