ค้าต่อว่า
ผู้บำเพ็ญพรตคนหนึ่งคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่างขึ้นมา ก่อนจะกล่าวถามอย่างตกใจเล็กน้อยว่า “หรือมีคนสำคัญจากบนเขามาเยือน?”
ผู้ดูแลคนนั้นยิ้มเล็กน้อย มิได้ตอบกระไร
เหล่าผู้บำเพ็ญพรตเงยหน้าขึ้นมองไปยังชั้นบนของเรือนเป่าซู่ที่อยู่ภายใต้ท้องฟ้ายามเย็น ก่อนจะกังวลว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ได้ถึงสายตาของตัวเองแล้วคิดว่าเป็นการไม่เคารพ จึงรีบก้มหน้า
“มัวรออะไรอีกล่ะ? รีบกลับกันเถอะ”
“เมื่อไรมีการประมูลยาเซียนเหลียน รบกวนผู้ดูแลช่วยแจ้งพวกข้าด้วย”
……
……
ทั้งปราชญ์ ผู้ดูแล ผู้คุ้มกันของเรือนเป่าซู่ต่างมารวมตัวกันอยู่ที่ชั้นสอง ส่วนชั้นบนสุดสงบเงียบ
ที่นี่ืคือสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในมณฑลเหอหนาน เมื่อยืนอยู่ริมรั้วจะสามารถมองเห็นเมืองเฉาหนานทั้งเมืองที่อยู่ใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น ทิวทัศน์งดงามตระการตา
เจ้าแห่งเรือนเป่าซู่ไม่มีอารมณ์มาชื่นชมวิวทิวทัศน์ แล้วก็ไม่กล้าเหลียวหน้ากลับไปมอง หากแต่ก้มโค้งยืนรออยู่หน้าประตู ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ
เมื่ออยู่ในมณฑลหนานเหอ หรือกระทั่งทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียน เขาล้วนแต่เป็นคนมีชื่อมีแซ่ แต่ในเวลานี้เขาคล้ายเป็นเพียงบ่าวรับใช้คนหนึ่ง
ประตูห้องถูกเปิดออก กู้ชิงเดินออกมาจากด้านใน ก่อนจะส่งภาพเหมือนภาพหนึ่งให้พลางกล่าวว่า “ลองดูสิว่ามีใครเคยเห็นหรือเปล่า”
เจ้าแห่งเรือนเป่าซู่ใช้สองมือรับภาพนั้นมาด้วยเคารพและระมัดระวัง มิกล้ารีรอ รีบวิ่งลงมา ผลักประตูเข้าไปในห้องที่อย
