“ขอโทษด้วย”
ลั่วไหวหนานกล่าว
ระฆังดาวเหนือแหวกพายุหิมะ พุ่งออกไปราวลำแสง
……
……
จิ๋งจิ่วมองดูลั่วไหวหนานอย่างเงียบๆ
การโจมตีอย่างกะทันหันเช่นนี้ วิธีที่ชั่วร้ายเช่นนี้ มิอาจทำให้สีหน้าเขาเกิดความเปลี่ยนแปลงใดๆ ได้เลย
สายตาเขาเรียบเฉย ไม่มีทั้งความโกรธ และไม่มีทั้งความสิ้นหวัง มีเพียงความเบื่อหน่าย
ลำแสงตกลงไปในพายุหิมะ
เสียงตู้มดังขึ้น
ผาหินแตกกระจาย
……
……
เมื่อเห็นระฆังดาวเหนือโจมตีถูกเต็มๆ จิ๋งจิ่วร่วงตกลงไปในพายุหิมะอีกครั้ง ไม่มีคำว่าโชคดีอีก ลั่วไหวหนานหมุนตัวเดินเข้าไปในถ้ำ
ออกไปด้านนอกถ้ำเพียงไม่นาน คิ้วของเขาก็จับตัวเป็นน้ำแข็งเสียแล้ว การโคจรปราณก่อกำเนิดเองก็เริ่มติดขัด เขาจึงรู้ว่าตนเองไม่สามารถรั้งอยู่ที่ีนี่ได้อีก
“ศิษย์น้อง การประลองวิถีพรตครั้งนี้ ข้าได้พบกับการผจญภัยใหม่อีกแล้ว ข้าจึงไม่อยากจะตายจริงๆ ขอบคุณเจ้ามากนะที่ช่วยข้า ข้าจะต้องมีอนาคตที่ดีอย่างแน่นอน”
เมื่อกล่าวประโยคนี้กับไป๋เจ่าจบ ลั่วไหวหนานก็ใช้ตราประทับหมื่นลี้หนีออกไปจากที่นี่
……
……
โลหิตสดๆ ทะลักออกมา
โลหิตบนชุดสีขาวเพิ่งจะจับตัวแข็ง ก็มีจุดโลหิตเพิ่มขึ้นมาอีกเป็นจำนวนมาก
คล้ายกับภาพดอกเหมยที่เรือนซีซานเหล่านั้น ที่ได้ถูกจิตรกรวาดดอกเหมยเพิ่มลงไป
ใจแห่งเต๋าของไป๋เจ่าวุ่นวาย ปราณก่อกำเนิดที่ใช้วิชาบันทึกซ่อนเร้นรวบรวมขึ้นมาอย่างยากลำบากสลายหายไปจนหมด
นางเดินไปยังปากถ้ำอย่างยากลำบาก สายตามองดูพายุหิมะที
