่อยู่ด้านล่าง น้ำตาสองสายไหลออกมาอย่างเงียบๆ เพียงพริบตาก็จับตัวกลายเป็นน้ำแข็ง
“ในเวลานี้สิ่งที่เจ้าจำเป็นต้องทำคือรักษาตัวเอง มิใช่ร้องไห้”
เสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านล่างหน้าผา
เสียงเสียงนั้นมิได้มีการกระเพื่อมขึ้นลงของอารมณ์ใดๆ คล้ายว่าเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าพายุหิมะ
แต่สำหรับไป๋เจ่าแล้ว เสียงนี้กลับมีความอบอุ่นเป็นอย่างมาก
จิ๋งจิ่วยื่นมือไปหิ้วนางขึ้นมาเหมือนเด็ก แล้วเดินเข้าไปในถ้ำ ก่อนจะยัดตัวนางเข้าไปในศพของหนอนหิมะ
ภายในหนอนหิมะยังคงมีของเหลวเหนียวๆ อยู่อีกเป็นจำนวนมาก เมื่อเอามาห่อหุ้มร่างกายของนางไว้ ก็จะสามารถป้องกันมิให้ความหนาวเย็นรุกล้ำเข้ามาได้
มือขวาของเขากวาดผ่านผนังหินแข็งๆ ก้อนหินจำนวนนับไม่ถ้วนร่วงลงมาราวสายฝน เขาเลือกมันขึ้นมา ก่อนจะเอาไปปิดปากถ้ำเอาไว้ แน่นหนาเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีลมหนาวแทรกซึมเข้ามาแม้แต่นิดเดียว
ไป๋เจ่าไม่เหมือนเจ้าล่าเยวี่ย นางรักความสะอาดเป็นอย่างมาก หากในเวลาปกติต้องมาแช่อยู่ในของเหลวจากซากศพของหนอนหิมะ ต่อให้รู้เหตุผล นางก็คงจะรู้สึกคลื่นไส้เป็นอย่างมาก
แต่เวลานี้นางมิได้มีความรู้สึกเช่นนี้เลย เพราะในดวงตาของนางมีเพียงจิ๋งจิ่ว
สายตาของนางขยับตามจิ๋งจิ่ว ไม่ยอมละไปไหนแม้เพียงแวบเดียว ราวกับเหม่อลอยอย่างไรอย่างนั้น
จิ๋งจิ่วหยิบเอายาขึ้นมาเม็ดหนึ่งส่งให้นาง
ยาเม็ดนั้นมีสีแดงเข็ม รูปลักษณ์ภายนอกธรรมดา มีกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของหญ้าอ้ายเฉ่าอย
