โชคดีที่ร่างกายเขามีความพิเศษ จึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกความหนาวเล่นงานจนแข็งตาย
สิ่งสำคัญคือจิตสำนึกที่อยู่ห่างออกไปแสนกว่าลี้นั้นทำให้ปราณก่อกำเนิดและเรี่ยวแรงของเขาถูกใช้ออกไปอย่างรวดเร็ว
หลังถูกพายุหิมะกลืนกิน เขากังวลว่าจะไปทำให้สิ่งที่อยู่ไกลแสนไกลนั้นตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง เขาจึงไม่กล้าขี่กระบี่ ได้แต่ต้องใช้มือเปล่าปีนหน้าผาขึ้นมา และก็ด้วยเหตุผลเดียวกัน ในตอนที่ลั่วไหวหนานใช้ระฆังดาวเหนือลอบโจมตี เขาจึงมิได้โจมตีกลับ หากแต่ฝืนรับการโจมตี ปล่อยมือทั้งสอง ตกลงไปในพายุหิมะอีกครั้ง
นั่นย่อมต้องอันตรายอย่างมากแน่นอน หากเปลี่ยนเป็นผู้บำเพ็ญพรตคนอื่นคงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
ตกลงไปสองครั้ง ปีนขึ้นมาสองครั้ง นี่ทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่าย
เขามีชีวิตสองครั้ง ต้องเดินบนหนทางแห่งการบำเพ็ญเพียรแบบเดียวกันสองรอบ มันช่างน่าหงุดหงิดจริงๆ
อีกทั้งความเบื่อหน่ายยังมาจากเรื่องนี้ด้วย
เขาไม่รู้ว่าเหตุใดลั่วไหวหนานจึงโจมตีตัวเอง แล้วก็มิได้ถามไป๋เจ่า แต่เมื่อได้คำนวณดูแล้ว เขาก็สามารถคาดเดาเรื่องราวได้คร่าวๆ
ใจคนช่างชั่วร้ายและเห็นแก่ตัว
บนโลกมีเรื่องราวแบบนี้มากมาย ขอเพียงเจ้ามีชีวิตอยู่มานานมากพอ เช่นนั้นช้าเร็วก็ต้องได้เจออยู่ดี
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใด หากทำซ้ำหลายครั้งเข้าก็ย่อมต้องหมดความน่าสนใจ ทำให้รู้สึกเบื่อ ทำให้รู้สึกหน่าย
ดังนั้นในอดีตเขาจึงเก็บตัวบำเพ็ญเพียรเงียบๆ อยู่ในยอดเขาเสินม่อ ไม่ออ
